Nintendo bracht ons schouderknoppen met de introductie van de Super Nintendo. Het Japanse bedrijf gaf ons de analoge stick met de Nintendo 64 en maakte gamen tijdens je vakantie groot bij de Gameboy. Met de Nintendo Wii introduceerde het bewegingsgevoelige besturing om te gamen. Tenslotte is daar de Nintendo DS dat gamers de mogelijkheid bood om de virtuele spelwereld aan te raken via het touchscreen. Met de bioscoopfilm Avatar brak het kijken naar 3D-beeldschermen echt door. Nu is het 2011 en brengt Nintendo de Nintendo 3DS op de markt, een 3D-spelcomputer die alle ervaringen van alle voorgaande spelcomputers in zich stopt.

Dit artikel is voor Novum Nieuws gepubliceerd op Fok.nl

De Nintendo 3DS ligt vanaf 25 maart voor grofweg 250 euro in de winkels. Het apparaat is verkrijgbaar in twee kleuren, zwart en blauw. Het is iets minder breed dan de DSi, iets dikker en slechts twaalf gram zwaarder. Waar het bovenste scherm breder, maar minder hoog. is geworden, heeft het aanraakscherm zowel in de breedte als in de hoogte moeten inleveren. Het verschil is minimaal, maar wel opvallend omdat Nintendo sinds de eerste Nintendo DS de schermen alleen maar groter heeft gemaakt (met de DSi XL is hoogtepunt natuurlijk).

Vierpuntsdruktoets

De Nintendo 3DS beschikt over een vierpuntsdruktoets en een analoge pad.

Interessanter is de interface van de 3DS. Doordat het touchscreen iets kleiner is gemaakt, zijn de select-, home- en startknop nu te vinden onder het schermpje. Aan de rechterkant zijn de bekende actieknoppen te vinden en de schouderknoppen zien we ook weer terug. Aan de linkerkant van het touchscreen neemt de analoge joystick een opvallende plaats in. Door de joystick is de richtingstoets, voorheen bekend als de vierpuntsdruktoets in Nintendo-jargon, naar beneden verplaatst. Dit bekent dat de analoge pad erg plezierig geplaatst is, terwijl de richtingsknop toch wel erg veel aan de rand van het apparaat zit. Het is geen ramp, maar plezierig kunnen we het niet noemen. Puristen die zich verheugen om Super Street Fighter IV: 3D Edition met de geliefde vierpuntsdruktoets te spelen, zullen door een zure appel moeten bijten.

Ambitie

Zolang de 3DS nog niet gelanceerd is, hebben veel functies van het apparaat nog geen nut. Zo is het mogelijk om met de Nintendo 3DS online te gaan, spelletjes te kopen, demo’s te downloaden en via Nintendo’s online netwerk met of tegen andere spelers te gamen. Een speciale functie, genaamd StreetPass, maakt het mogelijk voor jouw 3DS om data uit te wisselen met andere 3DS bezitters. Op die manier zou jouw Street Fighter-personage achter de schermen vechten met andere Street Fighter-bezitters (de game hoeft er dan niet eens per definitie in te zitten), waarmee je bijvoorbeeld kledingstukken kunt verdienen voor je gamepersonage. Niet alle games gaan gebruik maken van StreetPass, maar de technologie is door Nintendo goed uitgedacht. Het Japanse bedrijf wil al langer SteetPass gebruiken dan het 3D-scherm. Dat moet toch iets zeggen over de ondersteuning die geboden gaat worden aan StreetPass. Automatisch uit te wisselen Pokémon-personages, schatkaarten voor The Legend of Zelda en racetijden voor Mario Kart zouden slechts simpele en logische voorbeelden zijn.

Beeldscherm en camera

Overal waar je komt kan de Nintendo 3DS contact zoeken met andere 3DS-systemen.

Zoals gezegd is er natuurlijk veel te doen om het 3D-scherm. Je kunt het uitschakelen of slechts voor de helft activeren, volgens de handleiding moet er elk half uur zeker tien minuten pauze genomen worden en ondertussen schreeuwen mensen moord en brand wanneer ze hoofdpijn krijgen van de 3DS. Ten eerste moet vastgesteld worden dat het 3D erg goed werkt. De beelden komen niet uit het scherm, zoals in de bioscoop, maar het glas van het scherm houdt alle virtuele objecten juist tegen. De diepte gaat het scherm in. Uiteraard zonder dat je een brilletje nodig hebt.
Toch 3D is niet altijd even handig. Hoe leuk het ook is om door je huis te lopen, terwijl je in Face Raiders je eigen hoofd neerschiet, door het vele bewegen en lopen is het maar moeilijk om je goed te focussen op het 3D-beeld. Wanneer je de 3DS recht voor je neerzet, zie je het 3D-beeld optimaal. Beweeg je hoofd en centimeter op tien naar links of rechts en het scherm verspringt al een beetje. Dat zijn de nadelen van parallax barrier, het systeem waarmee het 3D-beeld wordt opgebouwd. Om en om worden beelden onafhankelijk van elkaar naar een van je ogen gestuurd. Doordat je beide ogen een iets ander beeldje waarnemen, ervaar je diepte. Dit is nogal gevoelig, en daarom ten zeerste af te raden wanneer je spellen speelt die gebruik maken van de camera of de bewegingssensor in de 3DS. Daarnaast is gamen in een bewegende trein geen pretje met het 3D-scherm ingeschakeld. Bovendien vreet het 3D batterijen en dus is het onderweg hoe dan ook beter de 3D-functie niet te gebruiken.

Naast een 3D-scherm beschikt dat nieuwe spelcomputer ook over een 3D-camera. Deze dubbele camera zit aan de achterkant van de Nintendo 3DS en biedt de mogelijkheid om foto’s in 3D te maken. Uiteraard kan je deze foto’s vervolgens ook weer in 3D bekijken of exporteren via een meegeleverde SD-kaart. De camera heeft geen flitsfunctie en geen hoge resolutie, namelijk 640 x 480. De kans dat iemand ooit serieuze foto’s gaat maken met de camera van de 3DS acht ik dan ook minimaal. De camera’s zullen waarschijnlijk dan ook hoofdzakelijk gebruikt worden in een paar spellen.

Wouwfactor

De Nintendo 3DS ligt niet in de winkel samen met een spelletje. De games moeten los gekocht worden. Om niet helemaal beteuterd thuis te zitten met een 3DS zonder spellen heeft Nintendo enkele kaartjes meegeleverd. Door het programma AR Games op te starten en met de 3D-camera, op de achterkant van de spelcomputer, op zo’n kaartje te richten, is het mogelijk virtuele spelletjes in de echte wereld te spelen. Zo komt er plots een virtueel landschap uit je bureau waarbinnen je doelwitten moet raken, kan je 3D tekenen en is het mogelijk om een variant op midgetgolf te spelen. Deze spellen hebben een wouwfactor die je zoekt wanneer je de 3DS voor het eerst aan je ouders toont. Het leukste is een schietspelletje waarbij uiteindelijk een draak moet worden verslagen. Vooral het idee dat je met de 3DS om de draak, die bijvoorbeeld uit de eettafel komt, heen moet lopen om hem te verslaan, is iets dat zelfs de grootste gadgetfreak doet glimlachen.

Voorlopig oordeel

Als totaalpakket is de Nintendo 3DS een mooi apparaat. De analoge stick is een welkome toevoeging en de wetenschap dat het apparaat aanzienlijk krachtiger is dan zijn voorganger moet de fanatiekere gamers geruststellen. Als komt het op dit moment niet in de buurt van de rekenkracht die concurrent Sony in de NGP-spelcomputer stopt. Het 3D-scherm werkt goed, maar lijkt lang niet altijd ideaal te zijn. De Nintendo 3DS is een goede opvolger voor de Nintendo DS. Bovendien hoef je Nintendo DS-games niet weg te gooien, want die zijn gewoon nog altijd speelbaar. Waar de wouwfactor erg afhankelijk lijkt te zijn van het 3D-scherm, lijkt de kracht van het apparaat niet daar te liggen. Die ligt namelijk bij de verbindingsmogelijkheden van het apparaat en de online functionaliteiten.

Redactionele notitie: Nog niet alle functies van de 3DS zijn getest. Zo zijn er nog geen spellen voor de 3DS gespeeld en is er nog geen ervaring opgedaan met het online gamen of StreetPass. Ik schrijf zo snel mogelijk een tweede artikel waarin ik StreetPass, online gamen en het langdurig spelen van games de revue laat passeren.

In de afgelopen week is er weer onnodig veel ophef geweest in de Nederlandse game-industrie, of eigenlijk alleen in de journalisten tak daarvan. Niels ‘t Hooft postte een artikel op Bashers.nl waarin hij de vraag ‘Kan een game perfect zijn?’ stelde aan diverse mensen uit de vaderlandse game-industrie. Dit alles naar aanleiding van de recensie van Uncharted 2 door Jan Meijroos voor de Power Unlimited. Jan beoordeelde de game met 100 uit 100 punten. Na deze commotie bleef mij continu een aantal wazige vragen door het hoofd zweven; Kan dat wel, een 100 uit 100? En wat zegt deze score nou eigenlijk precies? En verschilt die score van een dikke 10 of een vijfsterrenbeoordeling? Ik ga proberen uit te zoeken wat er mis is met het geven van cijfers en wat nou een goede manier zou zijn om een game te beoordelen… Lastig verhaal, en bereid je voor op een mooie pagina leesvoer!

Laten we ten eerste even één ding vooropzetten. Een recensie is een mening van een persoon over een bepaald product. Een mening is iets subjectiefs. Daar staat tegenover dat een cijfer een vaststaand feit is, iets objectiefs. Bij een recensie dient een cijfer, of een ster, als een manier om een recensie samen te vatten tot één waarde. Bovendien zorgt een cijfer voor een objectieve lading die de recensie meer relevantie lijkt te geven. In een zekere zin zou je dus kunnen zeggen dat de objectieve waarde van een cijfer er voor zorgt dat een (subjectieve) recensie  meer relevantie krijgt.

Cijfers betekenen problemen

Jeff Gerstmann werkte eerst bij GameSpot, maar is na Gerstmann-gate zijn eigen blog begonnen: Giant Bomb!

Waarin ligt het verschil tussen een vijfpunten-, tienpunten-, en honderdpuntenschaal? Hierbij is het belangrijk in te zien dat een grotere schaal zorgt voor een ogenschijnlijk objectievere, ofwel wetenschappelijkere, benadering van de beoordeling. Hoewel het verschil tussen vier sterren, een 8 en een 80/100-score eigenlijk niet aanwezig is, heeft elk type beoordeling een zekere lading. Vier sterren komt in ieder geval een stuk losser over dan een 80/100-beoordeling. Gevoelsmatig komt een beoordeling van drie sterren overeen met een 7, vier sterren met een 8 en vijf sterren met een 10. Twee sterren is echter weer meer een 5, terwijl één ster natuurlijk een dikke 1 is. Daar missen nogal wat cijfers, en bovendien geven de voorgaande twee zinnen aan dat het beoordelen door middel van sterren veel meer een gevoelskwestie is.

Maar waarom worden er in de game-industrie dan zoveel cijfers gebruikt? In mijn verleden heb ik geschreven voor het inmiddels in een coma liggende Ownage.nl. Hier gebruikten we nooit cijfers bij het beoordelen van een game. Dit is iets waar bijvoorbeeld ook het magazine Edge zich een lange tijd aan heeft vastgehouden. Recensies zonder cijfers laten weer zien dat het echt gaat om een mening van de schrijver. Dat kan je belangrijk vinden als medium, maar cijfers zijn juist ook commercieel interessant voor uitgevers, en geven jouw medium een bepaald gezicht. Cijfers zorgen ook voor problemen, denk maar eens aan Gerstmann-gate waarin Jeff Gerstmann van Gamespot zijn baan kwijtraakte omdat hij Kane & Lynch te kritisch beoordeelde volgens de marketingafdeling van Gamespot die juist een grote campagne rond de game hadden afgesloten. Dat zou dus nog een reden zijn om redactioneel gezien geen gebruik te maken van cijfers bij recensies.

Metacijfers

Of het nu gaat om de film- of om de game-industrie, beoordelingen worden regelmatig onderbouwd met cijfers en sterren. Dan is er echter toch nog een zeer opvallend punt dat ik even moet aankaarten om aan te geven dat de manier waarop er in de game-industrie cijfers gegeven worden, niet klopt. Bekijk het onderstaande maar eens. Houd er overigens rekening mee dat Metacritic een gemiddelde is van diverse media. Zij combineren verschillende schalen en zetten dat om tot hun eigen 0-tot-100-schaal.

Uncharted 2: Among Thieves - boxshot - verschijnt exclusief voor de PlayStation 3 en is ook als bundel in de winkel te vinden.

Metacritic

Laagst beoordeelde films – Biodome (0,1), The Singing Forest (0,1), Chaos (0,3)
Hoogst beoordeelde films – The Godfather (100)- Superman II (99), Army of Shadows (99)
Laagst beoordeelde games – McGrath Supercross World (35), Marukumo (48), Power Rangers (49)
Hoogst beoordeelde games – Zelda: Ocarina of Time (99), TH’s Pro Skate 2 (98), Metal Gear Solid 2 (96)

IMDB.com

Laagst beoordeelde films – Superbabies 2 (1,4), Daniel Der Zauberer (1,4), Night Train to Mundo Fine (1,4)
Hoogste beoordeelde films – Shawshank Redemption (9.1), The Godfather (9,1), The Godfather 2 (9,0)

Gamehype.nl

Laagst beoordeelde games – Damnation (2,8), Marvel Nemesis (2,8), Bad Day L.A. (3,0)
Hoogst beoordeelde games – Bioshock (9,6), Uncharted 2 (9,6). Zelda: Twilight Princess (9,5)

Nu valt er genoeg te discussiëren over de games die bij deze sites in de lijsten zijn opgenomen. Zo heeft Gamehype lang niet alle games ooit er in staan, en hanteert IMDB de beoordelingen van haar bezoekers. Het feit wil wel dat elk van deze media een verzameling van meningen ombouwt tot een cijfer. Het vat de meningen van meerdere recensenten samen tot iets objectievers, een cijfer. Cijfers zijn rekenkundig en metamedia als IMDB en Gamehype komen tot hun overkoepelende beoordeling door de recensies van andere outlets op te nemen en door te berekenen. Voor hen is het dus makkelijk dat een zeker medium een cijfer geeft. Maar ook daar geldt weer de regel dat drie sterren niet altijd overeenkomen met een 6. Bovendien betekent een zeven op ene site niet hetzelfde als op een andere site. Waar het ene medium een zeven bestempelt als ‘boven gemiddeld’, hanteert de andere wellicht ‘goed’ of juist ‘gemiddeld’. Cijfers zijn in dat opzicht niet voldoende om een mening te omschrijven dan wel te representeren. Als metadata werkt het prima, maar als subjectief oordeel faalt heel het systeem gewoon.

Zijn wij te laf?

Bad Day L.A. is wereldwijd dramatisch laag beoordeeld. Ik was ooit, voordat de game uitkwam, nog bovengemiddeld geinteresseerd in dit spel.

Dan komen we ook nog bij het volgende. In de bovenstaande cijfers van drie verschillende metasites wordt wel meer dan eens (pijnlijk) duidelijk dat game-journalistiek misschien wel een beetje lafjes is. Waar de laagste beoordelingen van films zelfs de 0,1 weten te raken en recensenten regelmatig een 0 uitdelen, komt het laagste gamecijfer op Gamehype en Metacritic niet lager dan respectievelijk een 2,8 en een 3,5. Hoewel games best eens een 1 kunnen krijgen, is dit een niet veel voorkomend verschijnsel. Een dergelijk lage score wordt eerder uitgedeeld om een punt te maken, dan dat het een heersende consensus is. De laagste drie cijfers van de schaal van tien kunnen net zo goed geschrapt worden, want niemand lijkt deze te hanteren.

Er zijn overigens genoeg games die een 1 of een 2 zouden kunnen verdienen, maar dergelijke games worden kennelijk ook niet vaak gerecenseerd. Recentelijk bleek uit onderzoek dat een ontzettend groot deel van de uitgebrachte Nintendo Wii-games nooit gerecenseerd is. Daar is dus geen geregistreerde beoordeling van. Voelen gamerecensenten zich te elitair om dergelijke games te beoordelen? Is het luiheid? Of is het tijdverspilling? Ik laat het antwoord in het midden, want een antwoord heb ik niet.

Misschien een klein advies

Het is onzin om het gehele huidige systeem dat ieder medium achter de recensies heeft zitten, om te gooien. Dikke BS. Maar er mag best iets bewuster worden omgegaan met het gebruik van cijfers, de onderbouwing van die cijfers en de structuur en de consistentie van die cijfers. Je zou kunnen stellen dat een beoordeling op basis van cijfers en sterren niet toereikend is om een game te beoordelen. Waar sterren te breed interpreteerbaar zijn, hebben cijfers juist weer een te objectieve lading. Bij gamerecensenten worden echter de laagste cijfers niet structureel uitgedeeld, waardoor de tienpunten- en de honderdpuntenschaal eigenlijk al falen. Er is dus een verandering nodig in de algehele beoordeling van videogames. Wanneer er een cijfermatige beoordeling aan een recensie wordt gekoppeld, is het noodzakelijk dat de lezer zich bewust is van de wijze waarop dit cijfer geïnterpreteerd dient te worden. Dit moet dan ook makkelijk terug te vinden zijn in of bij het medium, en bovendien moeten recensenten eens goed in de spiegel kijken en misschien moeten we het ook gewoon eens durven om massaal een 2 uit te delen aan een game die niet deugt. Niet omdat iedereen het doet, maar omdat dat hypothetisch je mening is. En van een 2 moet geen 4 worden gemaakt uit medelijden.

Ik weet niet eens of ik er echt bij hoor, maar de Pokémon-generatie is een generatie jongeren die opgegroeid is met het verzamelen van Pokémon en het bevechten van andere Pokémon op de klassieke Gameboy handcomputer. Pokémon begon dan ook niet op televisie, maar op de spelcomputer. Inmiddels is de animatieserie tien seizoenen oud en hebben we vier generaties van de beroemde Pokémon games voorbij zien komen en een nog veel grotere hoeveelheid spin-offs. Pokémon Platinum brengt ons terug naar de essentie van de Pokémon-serie, en  Pokémon Platinum ligt nu in de winkel voor de Nintendo DS.

Pas wanneer je een Pokémon hebt verslagen, kan je m toevoegen aan je eigen collectie.

Gotta catch’m all!
Toen de eerste Pokémon-game verscheen, was het 1999. Ik vermoed dat ik net iets te oud was om me in Pokémon te verdiepen, maar kinderen tussen de zeven en vijftien jaar waren helemaal gek van datgene wat de Pokémon-games op tafel brachten; verzamelen. In essentie is Pokémon niets meer dan een verzamel-game, afgeleid van de favoriete kinderbezigheid van gamedesigner Satoshi Tajiri; het verzamelen van insecten. Het verkrijgen van Pokémon doe je door ze te vinden in de natuur. Wanneer je een Pokémon tegenkomt, moet je deze bevechten met de Pokémon die je in je bezit hebt. Zodra de tegenstander verzwakt is, kan je ‘m vangen en opnemen in jouw Pokéball samen met de rest van jouw Pokémon-team. Ondertussen worden de verschillende Pokémon door het vele vechten, sterker en sterker en kunnen ze evolueren tot een groter type Pokémon met meer krachten. In essentie is er altijd weinig verschil geweest tussen de vele Pokémon-games, en dat is helaas met Pokémon Platinum ook het geval. Ten opzichte van de eerdere generaties komen er flink wat nieuwe Pokémon voorbij, maar in essentie is de gameplay gelijk gebleven. Je loopt met je personage door een spelwereld waar je moet bewijzen dat jij de beste Pokémon Trainer bent. Dit doe je door mee te doen aan toernooien en zodoende Pokémon badges te verdienen. Ondertussen moet je natuurlijk zorgen dat jouw Pokémon wel sterk genoeg zijn om deel te nemen aan dergelijke toernooien.

Naast het vele zoeken en vechten kan je in Pokémon Platinum ook nog opdrachten uitvoeren voor bewoners het dorp.

Tien jaar lang zoeken en vechten
Hoewel er in Pokémon Platinum in ontzettend veel verschillende Pokémon te vinden zijn, kan je deze niet allemaal gebruiken tijdens de vele gevechten. Je moet keuzes maken. Elke Pokémon heeft zijn eigen krachten, een zo zijn stroomtype Pokémon sterk tegen watertype Pokémon, maar niet tegen bijvoorbeeld een grastype. Je keuze wordt beperkt tot zes Pokémon die je op een gewenst moment kunt wisselen in een gevecht. Let wel, het is gelukkig niet noodzakelijk om alle Pokémon uit de game te verzamelen. Gedurende je pogingen om de ultieme Pokémon Trainer te worden, ga je vaak genoeg op avontuur op verzoek van een wijze oude man. Toch blijft het verzamelen een zeer prominente rol innemen. Je moet immers de beste set aan Pokémon in je Pokéball krijgen om uiteindelijk Pokémon Champion te worden. Zoeken, zoeken, vechten, zoeken en nog meer vechten zijn dan ook de kernwoorden voor Pokémon Platinum. Deze gameplay zorgt al tien jaar voor succes, dus waarom zou deze formule vervangen worden? Als extraatje is het mogelijk om gevechten op te nemen en te delen met je (online) vrienden, en kan je in de Battle Arena tegen andere gamers strijden.

Conclusie
Ik was nog een Pokémaagd en ik schaam me daar niet voor. Ben jij ook een Pokémaagd, dan is het helemaal niet zo erg om Pokémon Platinum in huis te halen. Al is het spel een repetitief, het is een leuk spel voor mensen met een verzameldrang. Je moet je echter wel voorbereiden op urenlang zoeken en vechten. Wellicht dat fans hier ooit een keertje moe van worden, al zullen de verkoopcijfers ongetwijfeld anders laten zien. Fans kopen Pokémon Platinum omdat het Pokémon is, en oudere gamers zullen veel herkennen van datgene wat zij vroeger gespeeld hebben. Je zou het een win-winsituatie kunnen noemen, maar de verliezer is de fan die drie keer dezelfde game koopt.

Met dank aan Arlette

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op: Gamerush.nl

Ooit, ergens op de aardbol, spraken twee ontwikkelaars met elkaar. “Wat zijn nou leuke spelletjes om te spelen?” – “Puzzelgames vinden veel mensen geinig, en ook die oude Super Mario games blijven populair.” – “OK. Als we die twee nou eens combineren dan hebben we een hele vette game!”. En zo ontstond de ultieme superheld… niet Spider-Man, niet Wolverine, niet Batman of the Teenage Mutant Ninja Turtles, maar een Britse avonturier die houdt van thee; Henry Hatsworth.

Alles behalve een saai avontuur

Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur biedt een avontuur op het bovenste scherm, en een puzzel op het onderste scherm.

Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur klinkt als een saaie game, maar het is alles behalve dat. Dit avontuur combineert een simpel puzzelspel met een degelijke adventuregame, en wat daar uit voort vloeit, is een synergie van twee gameplay-stijlen die je zelden zal tegenkomen op de Nintendo DS. Het hoofdpersonage, Henry Hatsworth, heeft iets gehoord over een legendarisch pak dat hem weer vitaler zou kunnen maken. Zodra Henry de gouden bolhoed heeft gevonden, begint het avontuur pas echt! De goudkoorts is begonnen.

In de rol van Henry Hatsworth moet de speler zich een weg vechten van links naar rechts op het bovenste beeldscherm van de Nintendo DS. Hierbij kom je diverse vijanden tegen die je kunt bestrijden met behulp van een speciaal pistool, een zwaardje en later in de game volgen andere wapens. Ondertussen moet je stekels ontwijken en over ravijnen springen. Dit zou nog gewoon een soort Super Mario kunnen zijn, Henry heeft zelfs een mooie snor! Toch is Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur alles behalve Mario. Zodra je een object vindt of een vijand verslaat, worden deze op het onderste scherm geplaatst. Het onderste scherm van de Nintendo DS is een puzzelspel. Hier moet je drie blokjes met dezelfde kleur naast elkaar leggen of ze weg te spelen. Dit is de enige manier om definitief af te rekenen met je vijanden. Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur biedt dus eigenlijk twee spelletjes, en juist door de combinatie van deze twee wordt deze Nintendo DS game leuk en uitdagend.

Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur is uitdagend door de mix van twee soorten games.

Het combineren van twee games in één
De combinatie van deze twee games uit zich op twee manieren. Door in de adventure wereld rond te lopen en tijd door te brengen, verdien je ‘puzzel power’. Ga je vervolgens naar de puzzel wereld, dan zal je puzzel power leeglopen. Door echter blokjes weg te werken, zorg je dat de robot power opgeladen wordt. Deze robot power zal je meer dan eens nodig hebben, want je zult snel merken dat de game erg pittig wordt. Henry Hatsworth moet regelmatig een aaneenschakeling van sprongen doen die precisie en timing vereisen. Bovendien komen er bij vlagen ontzettend veel vijanden op je af, zodat de ‘robot power’ vaak de enige redding is. Ook de puzzelwereld wordt steeds pittiger. Het tempo gaat omhoog, er komen blokjes die het jou steeds lastiger maken en het aantal vijandelijke blokjes schiet omhoog. Ondanks het hoge tempo en de enorme uitdaging ontaard Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur nooit in een chaotische wanorde. Het spel blijft altijd zeer duidelijk en overzichtelijk. Het avontuur van Henry Hatsworth is bovendien grappig en lang genoeg om je een aantal uren te vermaken, maar helaas heb je na het uitspelen van Henry Hatsworth weinig reden om terug te gaan.

Conclusie
Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur is een ontzettend goede game die bijzonder uitdagend is. De gameplay van elke afzonderlijke speelwereld is simpel van aard, maar de combinatie van beiden maakt de game juist zo goed. Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur is beslist één van betere pareltjes die de Nintendo DS rijk is.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op: GameRush.nl en Ziggo Games