Gisteren organiseerde Codemasters’ PR bureau GR8 Industries een evenement ter promotie van Operation Flashpoint 2: Dragon Rising. Het spel heb ik zelf nog niet kunnen spelen, maar dat zal ik morgen gaan doen dankzij de previewcode die we nu op kantoor hebben. Wat we wel hebben kunnen doen, is schieten op onze Belgische collega’s met BB guns. Erg vermakelijk. In het team van de Nederlanders zat ook Sion Lenton, de uitvoerend producent voor Operation Flashpoint 2: Dragon Rising. In één van de kortste interviews ooit – we kregen erg weinig tijd – stelde ik Lenton een paar vragen over zijn game, over realisme, en over de commotie in Duitsland.

Door het tijdsgebrek heb ik geprobeerd om de inhoudelijke vragen over de game zoveelmogelijk achterwege te laten. Ik heb de previewcode als in mijn tas zitten, dus waarom zou ik vragen gaan stellen over de gameplay. Ik koos er voor om Sion Lenton eerst eens even te ondervragen over realisme in de game.

Voor Operation Flashpoint 2 hebben jullie niet gekozen voor een oorlog uit de geschiedenis of een oorlog die gaande is. Er is gekozen voor een fictieve oorlog, waarom?

Operation Flashpoint 2: Dragon Rising - Event in België, het land waar oorlogje spelen met BB-guns een sport is.

We wilden de game een klein beetje in de toekomst laten afspelen. Flashpoint is van origine erg creatief met de campagnes in de game. Het origineel was ook een fictieve oorlog. We wilden iets onverwachts doen. Iedereen houdt zich nu bezig met Afghanistan. Wij wilden iets wat anderen niet doen. Zo hebben wij andere legers, zoals de PLA. Niemand heeft ooit nog de Chinese PLA in een game verwerkt. Daarnaast hadden we een technische redenen om een eiland te gebruiken. Het maakte gebruik van natuurlijke grenzen, en je kunt dus ‘slechts’ met een beperkte hoeveelheid land spelen. En voor de toekomst [van de Operation Flashpoint serie] ligt alles nog open. Operation Flashpoint is niet gebonden aan een locatie of een tijd, dus voor de volgende game zouden we Afghanistan in de jaren tachtig kunnen gebruiken. We zijn niet gebonden aan een zekere tijd.

Waarom heeft het acht jaar geduurd alvorens er een tweede Operation Flashpoint kwam? Want als het nog eens acht jaar duurt voor een derde deel…

[lacht] Daar zijn veel redenen voor eigenlijk. Ten eerste duurt het een lange tijd alvorens er daadwerkelijk aan een game begonnen kan worden. Er zijn flink wat prototypes voorbij gekomen en we hebben diverse middelware [software om games mee te maken -red.] getest, verschillende engines en ga zo maar door. Uiteindelijk hebben we besluiten om de gehele productie binnen eigen huis te houden, en de game te bouwen op onze eigen EGO Tech, die technologie hebben we ook voor de racegames Grid en Dirt gebruikt. Om die technologie, die eigenlijk voor racegames was, te laten werken voor een first person shooter is ook een flinke uitdaging. Nu we het gedaan hebben, zou je kunnen stellen dat ‘the sky is the limit’. De uiteindelijke ontwikkeltijd voor de game is ongeveer 2,5 jaar. Dat is ook best een lange tijd. [lacht]

Ja, inderdaad

Goed, het is geen Duke Nukem maar toch…

Als ik naar de game kijk, zie ik een grote open wereld. Dan denk ik meteen; het ontwikkelen van de kunstmatige intelligentie moet één van de meest lastige dingen zijn om te maken.

Yes! [volmondig]

Kun je mij iets meer vertellen over de wijze waarop je de kunstmatige intelligentie hebt ontwikkeld en wat voor obstakels jullie zijn tegengekomen?

Operation Flashpoint 2: Dragon Rising - Onze vijand van die middag, de Belgen.

Omdat de game in z’n geheel niet gescript is, we weten immers niet waar de speler [op het eiland] zal zijn. Er resultaat daarvan kunnen we dus niet de kunstmatige intelligentie zijn instellen dat die reageert op de aanwezigheid van de speler. Deze computergestuurde intelligentie is dus volledig autonoom. Het moet in staat zijn om te reageren en zich aan te passen op het juiste moment en op het moment dat er daadwerkelijk iets gebeurt. Het is bijna filosofisch. Je moet ze met rust laten en gewoon hun ding laten doen, en je er verder niet mee bemoeien [als developer]. Aan dat autonome systeem hebben wij twee jaar gewerkt. Je hebt het gezien in de demo, de jongens [die zij aan zij met jou vechten] doen elke keer weer iets anders afhankelijk van de situatie. Ze zijn zich bewust van het feit dat er kogels over komen vliegen, en dus kunnen ze zelf dekking zoeken. Ze hebben een moraal en zullen dus vluchten wanneer de nood hoog is en ze gebruiken dekking in hun eigen voordeel. Dat geldt niet alleen voor jouw teamgenoten, maar ook voor de Chineze vijanden. Zelfs zonder mijn instructies zal het team aanvallen of dekking geven naar gelang de situatie het vereist. Ze doen wat ze denken dat er moet gebeuren.

Niet speciaal gericht op Operation Flashpoint, maar hoe ver denk je dat realisme in een game moet of mag gaan?

Dat is eigenlijk best een goede vraag. Ik speel games van onze concurrenten, en ze zijn best goed en het zijn simulaties. Ik ben een beetje oldskool. Games moeten leuk zijn. Het is entertainment, en er moeten hoge en lage punten van opwinding in een game zitten. Ik denk niet dat het mogelijk is om op een console helemaal op te gaan in een militaire simulatie. Er moeten concessies gedaan worden om consolegamers aan te spreken. Het is bovendien niet hetzelfde om de controller te gebruiken in plaats van een muis en het toetsenbord. Je mist natuurlijk een hoop knoppen die je op de PC wel kan gebruiken. Wat wij nu eigenlijk doen, is het introduceren van het genre aan consolegamers. Militaire simulaties heb je nog nooit echt op de console gezien, en wij introduceren iets nieuws aan die jongens [de consolegamer -red.].

Maar je richt je wel authenticiteit, zoals de manier waarop mensen omkomen in de game.

Operation Flashpoint 2: Dragon Rising - Nederob legt aan om Belgisch tuig eens flink op de korrel te nemen!

Ja precies, het is een ontzettend fijne lijn. Op kantoor heb ik het woord simulatie verbannen. Met het woord simulatie komen allemaal connotaties. Authenticiteit en realisme zijn woorden die ik veel liever gebruik. De manier waarop spelers doodgaan [je kunt bijvoorbeeld doodbloeden als jij je wonden niet verzorgt -red.], de hardcore modus [waarin je in z'n geheel geen gebruikersinterface hebt] zijn enkele voorbeelden waarmee wij net iets anders doen. Het is een fijne lijn, en ik wil me liever niet mengen in de militaire simulaties. Dat is iets voor de PC games. Realisme en authenticiteit zijn betere woorden.

Laten we Operation Flashpoint 2 eens met films vergelijken. Je hebt Rambo aan de ene kant en Black Hawk Down aan de andere. Waar op die schaal ligt Operation Flashpoint?

Helemaal aan de kant van Black Hawk Down. Zeker. Zoals ik al heb gezegd in de presentatie, Operation Flashpoint wordt echt als een documentaire gepresenteerd. Je hebt bijna het gevoel van een reporter op locatie met een kleine handcamera in de hand. Het is heel persoonlijk allemaal, en er zitten helemaal geen tussenfilmpjes in de game. Alle informatie die je nodig hebt, krijg je via de radio of van je teamgenoten. Het is dus bijna een documentaire.

Bij onze oosterburen, de Duitsers, zijn er problemen met de overheid dat gewelddadige games wil verbannen. Hoe denk jij daar over?

Controversieel. Het is interessant, want toen wij de game instuurden voor een keuring [naar de USK] gingen we er voor dat we een keuring voor volwassenen zouden krijgen. We richten ons op een volwassen publiek, en dus verwachtten we ook een keuring voor volwassenen. Maar uiteindelijk kregen we een 16+ keuring. Dat vond ik nogal interessant, want Operation Flashpoint bevat realistisch geweld en verheerlijkt het geweld niet. Ze accepteren dat kennelijk meer. Je krijgt van ons dan ook geen achievement voor een headshot. Ik snap dus wel wat er gaande is, en waarom onze game deze keuring heeft gekregen.