De afgelopen week heeft bol gestaan van de discussies over de Nederlandse gamejournalistiek. Artikelen in kranten en op websites zorgden voor voldoende ammunitie om tijdens een symposium over de staat van de Nederlandse gamejournalistiek af te vuren.

De afgelopen week heeft bol gestaan van de discussies over de Nederlandse gamejournalistiek. Artikelen in kranten en op websites zorgden voor voldoende ammunitie om tijdens een symposium over de staat van de Nederlandse gamejournalistiek af te vuren.

Het feit dat we schrijven en discussiëren over gamejournalistiek, bewijst in ieder geval dat het bestaat. Dat we het beetje een eigen naam geven in plaats van gewoon ‘journalistiek’ blijft een beetje vreemd, en zou een eventuele andere regelgeving recht kunnen praten. Zouden we daarom als herkauwers van de pr-machine moeten functioneren? Natuurlijk niet. Daarom is het misschien wel belangrijk dat we deze discussie voeren…

Toen ik het artikel in de NRC las, voelde ik ergernis in mij opkomen. Goed, Nieborg gooide nog een paar open ramen in, maar vertelde misschien een verhaal dat een doorsnee Nederlander zonder kennis van de game-industrie niet kent. Het artikel van Niels ‘t Hooft was echter de boosdoener die mij deed besluiten in de pen te klimmen.

Nu zijn we een ruime week verder en heb ik alles goed kunnen laten bezinken. Op een zeker niveau ben ik het met Niels eens, al blijf ik zijn toon denigrerend vinden. Ondertussen is er een symposium geweest waar ik uiteindelijk niet bij kon zijn en heeft Nick Kivits nog een artikel over het journaille en embargo’s geschreven voor Villa Media. Dan is daar ook nog Jeroen van Trierum, die al 11 jaar actief is als gamejournalist waarvan de laatste zes jaar bij Entertainment Business, die in een column zijn ergernis van zich afschrijft over het geneuzel dan sommige mensen graag ‘serieuze gamejournalistiek’ noemen.

Alan Patmore was de gamedesigner van het actiespel This Is Vegas. De game van Surreal zou uitgegeven worden door Midway. Warner Bros nam de boel over, maar schrapte het actiespel uiteindelijk.

Ik schreef het al op Twitter. (Volg mij!) Maar als we willen dat gamejournalisme als niche van het vak serieuzer wordt, dan moeten we daar met z’n allen achter staan. Doen we dat niet, dan blijven we allemaal eilandjes die geld willen verdienen zonder dat daar structuur voor is. Een vakbond voor gamejournalisten die jaarlijks het werk van zijn leden evalueert? Het zou een idee kunnen zijn.

Daarom wil ik een eerste voorstel doen. Gewoon, omdat dit mijn blog is en dat dus gewoon kan! Eerst even een constatering. We schrijven over producten, commerciële producten. Er zit dus een grote pr-machine omheen. Bovendien worden deze spelletjes gemaakt door mensen die eigenlijk niet zo heel erg interessant zijn voor het grote publiek, nog niet in ieder geval. De 14-jarige Belieber (fan van Justin Bieber -red.) heeft geen poster van Miyamoto of Molyneux boven de deur hangen, zelfs ladiesman Cliffy B is niet cool genoeg voor een poster in de Hitkrant. Tot die tijd blijven wij schrijven over producten en moeten we knokken tegen een pr-machine. Goed, nu… een leidraad voor de komst van de Nederlandse Gamevakbond (NGV).

De eerste paar regels van de NGV

Ik heb al eerder gepleit voor een betere keuze in het nieuws. Het moet niet altijd gaan om clicks en views. Als we gaan voor kwalitatieve gamejournalisme dan zijn nieuwe trailers en screenshots geen nieuws, dan is de aankondiging dat een bedrijf volgende week een aankondiging doet van een game-onthulling absoluut geen nieuws.

Gamejournalisme gaat niet over rozen. Een middelmatig loon en weinig doorgroeimogelijkheden maken deze tak niet bepaald populair. Gelukkig zijn er feestjes. Dit was tijdens Gamescom 2010 in Keulen.

Een journalist schrijft geen recensies, dat doet een recensent. Als het om nieuws gaat, dan moet nieuws gebracht worden mits het een algemeen belang dient dat de gewonnen informatie naar buiten wordt gebracht. Als blijkt dat Miyamoto het idee van Super Mario heeft gestolen, dan is dat natuurlijk nieuws en dat moet onmiddellijk gebracht worden.

In de naam van de journalistieke onafhankelijkheid doe je er echter goed aan Non Disclosure Agreements niet te ondertekenen. Al valt daar over te discussiëren als je  een aanwijsbaar belang hebt om op die manier toegang te krijgen tot informatie. Ideaal gezien zouden echter NDA’s niet moeten bestaan. Als journalist moet je zo dicht mogelijk bij het vuur zitten, en dus is een goede relatie met PR nooit verkeerd. Hoe dichter je bij de bron zit des te beter is je informatie.

Mensen die schrijven voor een magazine of website mogen niet verbonden zijn met de eigenaar van dat medium. Journalisten werken onafhankelijk van marketing. Onderzoeksjournalistiek moet belangrijker worden en de journalisten van nu worden, juist doordat zij zich meer met de markt gaan bemoeien en zich los worstelen van pr-machines, de trend watchers van morgen. Analytisch schrijven over de markt als geheel en nieuwe ontwikkelingen in perspectief plaatsen, zorgen voor een breder perspectief over game-industrie in plaats van ons te richten op specifieke producten.

Mocht je heel dit artikel gelezen hebben. Dank. Natuurlijk is het voor de helft onzin, maar ik hoop dat je tussen de regels door ook de kern van mijn betoog hebt gezien. Gamejournalistiek wordt sterk beïnvloed door public relations, dat is waar. Als we ons echt willen vrijvechten dan moet dat gezamenlijk. Zonder saamhorigheid geen algemeen belang en dus zal er niets veranderen.