Dit artikel schrijf ik naar aanleiding van een artikel op Wired.com. In dat artikel wordt naar enkele nog uit te geven games gekeken en kijkt de schrijver Tracey John naar datgene wat meisjes kunnen leren van die games.

Laura's Passie: Fotomodel - Het draait allemaal om je uiterlijk!

Het is vanuit een marketingperspectief erg makkelijk om gamers in hokjes te stoppen. Jongens spelen schietspellen als Call of Duty, ouderen spelen Brain Training, meisjes spelen Laura’s Passie en iedereen speelt World Of Warcraft. Wanneer je gamers in dergelijke hokjes stopt, is het makkelijker om een profielschets te maken van je doelgroep. Je weet dan tenminste ook waar je moet adverteren. Het nadeel is alleen dat veel games ook worden gemaakt om te passen binnen een dergelijke gedachtegang. In dit artikel wil ik het specifiek hebben over de Laura’s Passie-serie van Ubisoft, Secret Flirts van Nobilis, en Girls Only van Foreign Media Games. Als we er vanuit mogen gaan dat schietspellen ons gewelddadiger maken, want zeggen deze spellen dan over de meiden van nu?

• Meiden moeten zelfverzekerd zijn.
• Ze leren hoe ze een jongen om hun vinger kunnen winden.
• Als meisje behoor je leuk en uitdagend gekleed te zijn, hier scoor je punten mee.
• Het is belangrijk om je sociale relaties te onderhouden.
• De taak die een meisje moet uitvoeren, is verzorgend of service verlenend.
• De esthetiek van jezelf of je omgeving is erg belangrijk.
• Hoe kleiner en pluiziger de beestjes des te liever ze zijn.

Secret Flirts - Nintendo DS - Leert meisjes flirten met jongens.

Jonge meiden die in de hipste, sexy kleding rondlopen met een mobiele telefoon en een permanente verbinding met Hyves. Het lijkt een beeld te zijn dat door de media gestimuleerd wordt. Dit zien we in videoclips op MTV, maar ook in de videogames die tot nu toe altijd zo onschuldig leken. Deze games leren meisjes, kort door de bocht gezegd, dat ze continu make-up op moeten doen en zich moeten kleden als Megan Fox en Christina Aguilera. Het is belangrijk om sociaal te zijn, maar eigenlijk zijn de typische meisjesgames niet veel beter dan de standaard games die altijd bekritiseerd worden. Deze conclusie is erg flauw natuurlijk, want eigenlijk doen deze games niet veel anders dan de Barbiepoppen van vroeger. Je kunt je echter afvragen of de interactiviteit van games er niet voor zorgt dat kinderen daadwerkelijk bepaalde idealen krijgen over hun uiterlijk en over hoe zij zich moeten gedragen. Speel genoeg van dat soort spellen en je gaat misschien wel geloven dat je altijd in een minirokje over straat moet en je gezicht vol make-up moet smeren.

Natuurlijk is het niet verkeerd voor meisjes om dergelijke games te spelen. Geen vrouw is er ooit minder van geworden dat zij vroeger met poppen speelde, en zo moet dat ook in de virtuele wereld kunnen. De vraag is echter wat voor beeld deze games de speler meegeven. Waar je bij poppen nog zelf het verhaal en de doelstelling bepaalt, wordt er in een game voor jou bepaald wat er goed is en wat niet. Je wordt gestuurd, en misschien is dat het probleem.

Laura's Passie: Modeshow - Meisjes kunnen in een modeshow meelopen op het Balance Board van de Wii.

Het artikel van Tracey John op Wired.com zette mij in ieder geval aan het denken. Daarom deze snel geschreven post. Er worden allerlei roze games gemaakt, ongetwijfeld door mannen. Mannen met kinderen, misschien wel een dochtertje. Wat voor beeld willen deze mannen meegeven aan hun dochters? Ik kan me niet voorstellen dat dat het beeld is wat ik heb geschetst. Hoe zouden games voor meisjes moeten veranderen? Moet er meer verhaal in de games komen of moeten games voor meisjes niet gereflecteerd worden aan de realiteit? Misschien is dat het wel. Waar jongens tijdelijk veranderen in een robot of superheld wanneer zij een game spelen, blijven meisjes doorgaans gewoon een meisje. Misschien zijn ze tijdelijk een fotomodel, een streetdancer of dokter, maar ze blijven een virtueel mens. Het is logisch om te denken dat deze virtuele personages een invloed hebben op kinderen. Dat zou het probleem kunnen zijn voor meisjesgames van tegenwoordig. Meiden hebben te weinig virtuele fantasie werelden waar zij naar toe zouden kunnen verhuizen.

Dit is geen verhaal waar ik makkelijk uit kan komen, maar er is iets substantieel mis met de staat van meisjesgames. Ik sta overigens open voor een discussie, dus wat is jouw visie op ‘girlgames’ en de uitvoering daarvan?