Continue reading »
Doorgaans ben ik niet zo van het kritiek hebben op andere media. Iedereen moet gewoon lekker zijn eigen ding doen en het publiek komt er vanzelf wel achter welke artikelen leuk zijn om te lezen en welke pure onzin zijn. Natuurlijk heb ik zo mijn voorkeuren voor leuke partijen en minder leuke partijen, maar daar gaat het nu even niet om. Deze blog gaat over het feit dat gamemedia de neiging hebben om elke scheet die in het gamelandschap gelaten wordt te benoemen. Laten we het voor het gemak het Kotakuïsme van de hedendaagse gamejournalistiek noemen. Komt het woord ‘game’ in een bericht voor, dan kunnen we de lepel vast wel zo buigen dat het interessant wordt voor gamers. Ons publiek wil natuurlijk ook elke scheet over games kunnen ruiken!
In de afgelopen week is er weer onnodig veel ophef geweest in de Nederlandse game-industrie, of eigenlijk alleen in de journalisten tak daarvan. Niels ‘t Hooft postte een artikel op Bashers.nl waarin hij de vraag ‘Kan een game perfect zijn?’ stelde aan diverse mensen uit de vaderlandse game-industrie. Dit alles naar aanleiding van de recensie van Uncharted 2 door Jan Meijroos voor de Power Unlimited. Jan beoordeelde de game met 100 uit 100 punten. Na deze commotie bleef mij continu een aantal wazige vragen door het hoofd zweven; Kan dat wel, een 100 uit 100? En wat zegt deze score nou eigenlijk precies? En verschilt die score van een dikke 10 of een vijfsterrenbeoordeling? Ik ga proberen uit te zoeken wat er mis is met het geven van cijfers en wat nou een goede manier zou zijn om een game te beoordelen… Lastig verhaal, en bereid je voor op een mooie pagina leesvoer!
Instagrams
