Ik ben één van de vele miljoenen bezitters van een Nintendo DS en het idee dat ik kon gamen via een touchscreen maakte mij ontzettend blij. Project Rub, de eerste Kirby-game, waren mijn eerste import games op de [...]]]>

Ik ben één van de vele miljoenen bezitters van een Nintendo DS en het idee dat ik kon gamen via een touchscreen maakte mij ontzettend blij. Project Rub, de eerste Kirby-game, waren mijn eerste import games op de Nintendo DS. Inmiddels zijn we zo’n vier jaar verder en plotseling bekruipt mij een raar gevoel. Veel games op de Nintendo DS missen innovativiteit en slechts een enkeling weet zich op dit gebied te onderscheiden. Daar staat Apple tegenover. Binnen een jaar tijd heeft Apple met de iPhone voor mijn gevoel voor meer innovatie gezorgd met betrekking tot de besturingsinterface dan dat Nintendo heeft bereikt met de Nintendo DS.

Innovatie meten is niet bepaald makkelijk. Vooral niet omdat je innovatie zou moeten meten per genre. Het ene genre zou immers relatief meer kunnen innoveren dan het andere genre. Ik zal me in dit artikel voor het grootste deel richten op het genre van de platform adventure. Natuurlijk gaat de strekking van dit artikel niet op voor letterlijke elke game die uitgebracht wordt op de Nintendo DS en iPhone. Ik wil echter proberen mijn punt te maken aan de hand van de bekendste serie van Nintendo: Super Mario Bros. Nintendo heeft altijd voorop gelopen met de Super Mario Bros-serie. Sinds de eerste Super Mario Bros tot en met Super Mario Bros 3, Super Mario World, en later Super Mario 64, Super Mario Galaxy en New Super Mario Bros, steeds weer heeft Nintendo nieuwe elementen toegevoegd die vele mensen wisten te boeien.

Ik heb echter het gevoel dat Nintendo met New Super Mario Bros voor de Nintendo DS duidelijk de zwakte van de Nintendo DS heeft blootgelegd. Nintendo brengt ons op de DS niets meer dan herkenbaarheid. De platform adventure was altijd de kracht van Nintendo, en het enige wat men in dit nieuwste avontuur op de DS weet te bieden zijn een paar nieuwe power-ups. We kunnen nu een reus worden, en de consument die slikt het maar. Het is Mario. Het is leuk, maar het is niet nieuw en innovatief!

Kirby Power Paintbrush - was een innovatieve platform adventure voor de Nintendo DS (2005)

Innovatie is niet alleen afhankelijk van leuke ideeën en power-ups, maar heeft ook zeker te maken met het begrijpen, omarmen en inspringen op de mogelijkheden die een platform weet te bieden. Het genre van de platform adventure is Nintendo’s terrein, het is hun thuis. Toch doet hun populaire New Super Mario Bros voor de Nintendo DS niets anders dan datgene wat we gewend zijn van een Mario-game. We spelen met de knoppen en doen niets, echt helemaal niets, met het touchscreen. Eerdere platform-games, zoals Yoshi Touch & Go (2005, Nintendo EAD) en nog sterker Kirby Power Paintbrush (2005, HAL Laboratory), waren op een veel innovatievere manier bezig om het platform adventure genre. Door lijnen te tekenen moest je de hoofdrolspeler door de levels heen sturen. Bij Yoshi Touch & Go zat hier niet bijzonder veel diepgang in, maar Kirby Power Paintbrush bracht flink wat uitdaging met zich mee en deze game liet duidelijk zien tot wat voor leuke innovatieve spellen de Nintendo DS allemaal in staat is.

Inmiddels zijn we ruim drie en een half jaar verder en dan moet ik toch concluderen dat er maar weinig geprobeerd wordt om bijvoorbeeld het platform adventure genre daadwerkelijk te innoveren. Het feit dat we power-ups kunnen selecteren via het touchscreen is net zo innovatief als het oproepen van een spreuk van één van de lettertoetsen aan de rechterkant van je DS. Het stelt niets voor. Innovatie op de Nintendo DS komt helaas maar zelden naar voren, en wanneer het komt krijgen we pareltjes als Henry Hatsworth En Het Puzzelavontuur, The Legend Of Zelda en in een zekere zin ook Rhythm Paradise. Het kan dus wel, maar het gebeurt veel te weinig. Er is veel te verzinnen met de mogelijkheden die het touchscreen met zich meebrengt, maar er wordt – naar mijn idee – te weinig mee gedaan.

Henry Hatsworth en het Puzzelavontuur - Eén van de weinige Nintendo DS-games die innovatie met zich mee brengt.

Sinds enige tijd speel ik veelvuldig spellen op mijn iPhone. Wat mij opvalt aan de spellen voor de iPhone is dat bijna elke serieuze ontwikkelaar en uitgever, met ngmoco:) in het bijzonder, bezig is om zijn spellen speciaal te ontwikkelen met innovatief gebruik van de accelerator en het touchscreen. Games als Star Defense, DrawRace en Topple maken op hun eigen wijze gebruik de mogelijkheden die de iPhone biedt. Online functionaliteiten, de accelerator om de toren in Topple overeind te houden en natuurlijk het touchscreen om je commando’s te tekenen. Wekelijks verschijnen er spelen die op een leuke wijze gebruik maken van de mogelijkheden van de iPhone en om de zoveel tijd worden we verrast door een pareltje. Hoe komt het nou dat er op de Apple iPhone binnen een jaar meer innovatie is terug te vinden dan op de Nintendo DS?

Er zouden een paar redenen kunnen zijn. Zo zijn veel bedrijven niet bereid om te innoveren op de Nintendo DS omdat er veel illegaal gedownload wordt door Nintendo DS -bezitters. Inmiddels is de R4-chip verboden, maar een nieuwe chip is op de markt en bovendien kwam de verbanning van de R4-chip als mosterd na de maaltijd. Bovendien worden veel games voor meerdere platformen ontworpen, waardoor er weinig ruimte is voor innovativiteit in het ontwerpproces. Een ander idee is dat de mainstream consument helemaal niet zit te wachten op innovatie en dat zij gewoon leuke spellen kunnen spelen ‘zoals Mario’. Dit onder het mom van ‘wat de boer niet kent dat vreet hij niet’. Wat de ware aard achter de nalatige innovatie in de besturing van Nintendo DS-spellen precies is, weet ik niet. Het feit wil wel dat de iPhone met zijn digitale distributie een stuk beter is op het gebied van innovatie.

DrawRace - Met je vinger bepaal je de route die jouw auto rijdt.

Nu bezit de Nintendo DSi over de mogelijkheid om middels digitale distributie games te downloaden. Helaas heb ik me nog maar weinig met de zogenaamde DSi Ware beziggehouden. Dat sommige spelletjes gebruik maken van de nieuw ingebouwde camera is natuurlijk erg leuk, maar ik ben en blijf nog altijd een beetje teleurgesteld over het gebrek aan innovativiteit in spellen als New Super Mario Bros. Deze teleurstelling heeft verder niets te maken met mijn liefde voor Mario-games, want Mario games blijven leuk. Het is een teleurstelling in de ontwikkeling van Nintendo DS-games in het algemeen. Innovatie op de Nintendo DS komt zeer sporadisch voor, en dat vind ik jammer.

Dat brengt mij weer bij de titel van dit artikel. Vroeger was er een commercial waarin Sega zijn spelcomputer wist te pimpen over de rug van intendo “Genesis does what Nintendon’t” was toen de slogan, en misschien doet Apple nu wel wat Nintendo eigenlijk had moeten doen. “Apple does what Nintendon’t” Nintendo innoveert niet op het touchscreen dat zij de wereld in hebben geholpen en de schuld ligt misschien wel bij het gebrek aan ondersteuning en durf op het gebied digitale distributie. Dan mag de Nintendo DS nog zo succesvol zijn als hardware, maar op dit moment lijkt de ontwikkeling en de innovatie van die software stil te staan.