Regelmatig is er ophef in de media over de wijze waarop vrouwen in games worden afgebeeld of over datgene wat games ons leren. Prostitutie in games daar wordt bij gefronst, en van Counter-Strike leren we allemaal hoe we Columbine of Winnenden na kunnen doen op onze eigen scholen. Daar komt nog eens bij dat er veel kritiek is op de mannelijke visie die doorgaans in games is verwerkt. Lara Croft heeft een geweldige booty, mannen zijn enorm macho in games, en ga zo maar door. Tegenwoordig zijn er games speciaal gemaakt voor meisjes en jonge vrouwen. Dat zouden lieve games moeten zijn die iedere ouder voor zijn kleine dochter kan kopen, maar wat voor beeld dragen die games over aan de meisjes van nu?
Ik ben één van de vele miljoenen bezitters van een Nintendo DS en het idee dat ik kon gamen via een touchscreen maakte mij ontzettend blij. Project Rub, de eerste Kirby-game, waren mijn eerste import games op de Nintendo DS. Inmiddels zijn we zo’n vier jaar verder en plotseling bekruipt mij een raar gevoel. Veel games op de Nintendo DS missen innovativiteit en slechts een enkeling weet zich op dit gebied te onderscheiden. Daar staat Apple tegenover. Binnen een jaar tijd heeft Apple met de iPhone voor mijn gevoel voor meer innovatie gezorgd met betrekking tot de besturingsinterface dan dat Nintendo heeft bereikt met de Nintendo DS.
Instagrams
