Tetris voor de Nintendo 3DS - boxshot

Tetris voor de Nintendo 3DS ligt in de winkel. Die verslavende puzzelgame en ik hebben een mooie geschiedenis. Ik geloof dat ik een jaartje of twaalf was toen ik mijn eigen Gameboy in de armen sloot. Mijn eigen Gameboy. Eerder dat jaar had ik van Sinterklaas bij mijn handbalvereniging een handheldcomputer gehad. Daar zat een spel op: Tetris. Al snel had mijn moeder mijn aanwinst ontdekt en kreeg ik ‘m niet meer terug. De tijd om te smeken voor een Gameboy was begonnen.

De Nintendo Gameboy werd geleverd met Tetris en ik kreeg er spellen als Teenage Mutant Ninja Turtles, Super Mario Land en Spider-Man bij. Het succesverhaal van de Gameboy hoef ik niet te vertellen, maar misschien wist jij nog niet dat Tetris hier een grote rol in heeft gespeeld. Tetris was de Angry Birds van het begin van de jaren negentig. Mijn moeder speelt het nog steeds, maar nu op een Gameboy Advance die ik maar een keer voor haar gekocht heb. Als ik mijn Nintendo DS bij me heb, wil ze Tetris DS ook spelen en nu met de Nintendo 3DS is er wéér een versie van Tetris.

Wat is Tetris?

Tetris voor de Nintendo 3DS - screenshot - Gewoon Tetris met vallende blokjes

Als jij deze vraag echt stelt, dan moet jij je gaan schamen. Zelfs wanneer je geen gamer bent, hoor je Tetris te kennen. Het puzzelspel deed de wereld op zijn grondvesten schudden. Vallende blokken met verschillende vormen moeten op zo’n manier op elkaar geplaatst worden dat ze mooie, gevulde lijnen vormen. Vorm je een lijn, dan verdwijnt deze en verdien je punten. Hoe sneller je handelt des te hoger je score wordt. Natuurlijk gaat de snelheid na verloop van tijd omhoog, waardoor het steeds lastiger wordt.

Elke Tetris, op welke spelcomputer je het spel ook gaat spelen, bevat andere spelfuncties. Denk aan het scoren van zoveel mogelijk punten door dertig lijnen weg te werken, of denk aan een potje tegen andere spelers. Tetris DS bood een zeer vermakelijke meerspelerfunctie waarbij maximaal acht gamers tegen elkaar konden spelen en elkaar konden bestoken met speciale power-ups. Zo kon je jouw tegenstander extra dwarszitten. De essentie van Tetris blijft echter altijd, maar dan ook echt altijd, hetzelfde: vallende stenen die je moet draaien om mooie rijtjes te maken. Simpel, maar ontzettend verslavend.

Driedimensionaal

Tetris voor de Nintendo 3DS - screenshot - augmented reality

Tetris is een tweedimensionaal puzzelspel en dat is ook wanneer de game op z’n best is. Natuurlijk maakt de game gebruik van de 3D-beeldfunctie van de Nintendo 3DS. Daarnaast bevat het spel een gamefunctie waarbij je op het scherm je bureau ziet met op de bureau een virtuele versie van Tetris. In sommige spelfuncties wordt het puzzelscherm met diepte getoond en op andere momenten moet je – dankzij het augmented reality-kaartje en de camera van de 3DS – om je tafel heen lopen om te puzzelen. Grappig, maar niet meer dan dat. Eigenlijk voelt het soms zelfs een beetje geforceerd aan.

Wat mij betreft heeft het 3D-beeldscherm geen meerwaarde voor Tetris en moet het spel het vooral hebben van een diversiteit aan multiplayerfuncties. Soortgelijke functies zaten ook, zij het iets anders, in Tetris DS. Aangezien spellen voor de Nintendo DS ook gewoon op de 3DS te spelen zijn, vraag ik mij openlijk af waarom je die game niet gewoon zou halen.

Moet je Tetris nou kopen voor de Nintendo 3DS?

Tetris is en blijft een leuk spel. Een spel dat iedereen kan en hoort te spelen. Het spel voor de Nintendo 3DS kost je 35 euro. Koop het niet voor het 3D-effect en de ‘speciale spelfuncties’ maar gewoon voor het puzzelen. Overigens kan je met een beetje zoekwerk voor de helft van het geld Tetris DS kopen. Dat spel is net zo leuk. [8]

Tetris voor de Nintendo 3DS - screenshot - multiplayer

Tron Legacy (2010) - Film poster met Olivia Wilde als Quorra

Ik houd daar wel van. Enerzijds lijkt Tron een kritiek te zijn op deze maatschappij, maar aan de andere kant biedt de film een leidraad en richtlijn of een gedachtegang waarmee gezegd wordt dat we niet moeten proberen perfect te zijn en dat ook niet van het digitale tijdperk moeten verwachten.

Zeker in het begin van de film is Tron Legacy een grote verwijzing naar games. Maar dan wel naar die klassieke arcadekasten, die ook vol in beeld komen. Het is een terugblik naar vervlogen tijden. De arcadekasten staan ingepakt in plastic, maar wanneer de stroom weer aan wordt gezet, klinkt het geblieb en getingel van die klassieke games door het pand. Wanneer de hoofdrolspeler Sam Flynn een kwartje in de Tron-machine gooit om een potje te spelen, zien jonge kijkers een tijdperk dat zij nooit hebben meegemaakt. Kwartjes om een game te spelen? WTF? Want, laten we even eerlijk zijn, arcadehallen zijn van een uitstervend soort.

Als kind speelde ik Disc World op de oude 386 van mijn vader. Man, wat was dat vet! Weinig wist ik toen van de oorsprong van deze vorm van frisbee gooien. Volgens mij heb ik de game nooit uitgespeeld, maar ik heb me er uren mee vermaakt. Erg leuk vond ik het dan ook dat Tron Legacy een ode bracht aan Disc World, en uiteraard kwam het light cycle racen ook voorbij.

Nu heb ik het dunne verhaal van Tron Legacy in HD gekeken. Het zag er verdomd spectaculair uit. De kostuums zijn voortreffelijk en de (spel)wereld is spectaculair. Daarnaast is de soundtrack van draaitafelformatie Daft Punk, die je ook in de film ziet draaien, formidabel. Deze drie aspecten verbloemen het matige verhaal. Daarnaast zijn de acteurs niet altijd even overtuigend. Gelukkig wordt het saaie acteerwerk van Jeff Bridges gecompenseerd door de aanwezigheid van Olivia Wilde, die met haar geek-but-chic-look menig scene weten te stelen. Op Twitter heb ik het al gezegd: In mijn toekomst dragen alle vrouwen Tron-pakjes.

Tron Legacy (2010) - Beau Garrett als Gem. Ze heeft een kleine rol, maar het dankzij het pak verovert ze toch vele harten.

De Nintendo DS werd bekend bij het grote publiek dankzij games als Brain Training, New Super Mario Bros en Pokémon. Toch is er nog een ander spel dat we niet mogen vergeten. De schattige hondjes van Nintendogs wisten 24 miljoen DS-bezitters te overtuigen. Het is dan ook niet meer dan logisch dat Nintendo voor de Nintendo 3DS met een soortgelijke game komt, Nintendogs + Cats.

Katten zijn een bijkomstigheid
Nintendogs + Cats komt ook weer in drie uitvoeringen waarbij elke versie zijn eigen puppy’s heeft. Ondanks de melding van de katjes in de titel vertolken de beestjes slechts een bijrol. Door met je eigen puppy mee te doen aan frisbeewedstrijden of apporteercompetities kan er geld verdiend worden. Dit virtuele geld kan dan weer gebruikt worden om een van de drie soorten katjes in huis te halen.

Nintendogs + Cats is een vreemd spel wanneer je het probeert te benaderen als een spel in de traditionele zin van het woord. Er valt namelijk niets te winnen. Het gaat er alleen maar om dat je goed voor je huisdiertjes zorgt. Er moet gespeeld worden met de jonge rakkers door met balletjes te gooien of een ballon in de kamer los te laten. Daarnaast moeten ze verzorgd worden door eten en drinken te geven en af en toe een goede borstel door het haar te halen. Liefde tonen door je huisdier te aaien, is ook belangrijk.

Gebrek aan meerwaarde
De grote vraag is natuurlijk of dit leuk is. Het veelvuldige gebruik van het touchscreen en de 3D-beelden van de Nintendo 3DS maken het geheel tot een prettige ervaring. Het driedimensionale beeldscherm komt goed tot zijn recht wanneer het hondje op je af komt gerend om vervolgens zijn natte tong over het scherm te halen. Het ziet er mooi uit, maar voor de spelervaring heeft het geen meerwaarde. Wanneer je het 3D-schuifknopje van de Nintendo 3DS helemaal naar beneden zet, lijkt het zelfs schrikbarend veel op de oude versie van Nintendogs.

De Nintendo 3DS-versie van Nintendogs maakt gebruik van enkele nieuwe eigenschappen van de spelcomputer. Zo kan het papieren AR-kaartje, dat bij de 3DS wordt geleverd, gebruikt worden om een hondje in 3D op je bureau tevoorschijn te toveren. Geinig natuurlijk, maar de meerwaarde voor het spel is nul.

Cadeautjes
Het enige wat nuttig lijkt, is het gebruik van de ingebouwde stappenteller en de automatische StreetPass-verbinding met andere 3DS-systemen. Door de stappenteller aan te zetten en je 3DS mee op pad te nemen, neemt het hondje een wandeling waarbij cadeaus worden verdiend. Tijdens die wandeling kunnen Mii’s met hun puppy via de StreetPass-functie automatisch worden uitgewisseld. In een virtueel park kunnen dan cadeaus, waaronder speelgoed en eten voor je hondje, worden opgehaald.

Naast deze geinige extra’s biedt het spel bijna geen inhoudelijke meerwaarde ten opzichte van de Nintendo DS-versie. Je huisdier moet trucjes leren door met hem te praten, je kunt virtueel wandelen, met een balletje gooien of meedoen aan een frisbeecompetitie. Dit hebben de fans van het vorige deel allemaal al gezien en dat maakt Nintendogs + Cats eerder tot een vertrouwd weerzien dan een vernieuwende spelervaring.

Conclusie
De kwaliteiten van Nintendogs + Cats zitten ‘m in de presentatie. De honden zien er bijzonder goed uit. Ondanks dat de game gebruik maakt van veel functies van de Nintendo 3DS maakt het inhoudelijk weinig indruk. Het is een schattig spel zonder verrassingen en daarmee tevens een gemakkelijke manier voor Nintendo om wederom een zo breed mogelijk publiek aan te spreken. Wie houdt er immers niet van puppies? [6]

Nintendo bracht ons schouderknoppen met de introductie van de Super Nintendo. Het Japanse bedrijf gaf ons de analoge stick met de Nintendo 64 en maakte gamen tijdens je vakantie groot bij de Gameboy. Met de Nintendo Wii introduceerde het bewegingsgevoelige besturing om te gamen. Tenslotte is daar de Nintendo DS dat gamers de mogelijkheid bood om de virtuele spelwereld aan te raken via het touchscreen. Met de bioscoopfilm Avatar brak het kijken naar 3D-beeldschermen echt door. Nu is het 2011 en brengt Nintendo de Nintendo 3DS op de markt, een 3D-spelcomputer die alle ervaringen van alle voorgaande spelcomputers in zich stopt.

Dit artikel is voor Novum Nieuws gepubliceerd op Fok.nl

De Nintendo 3DS ligt vanaf 25 maart voor grofweg 250 euro in de winkels. Het apparaat is verkrijgbaar in twee kleuren, zwart en blauw. Het is iets minder breed dan de DSi, iets dikker en slechts twaalf gram zwaarder. Waar het bovenste scherm breder, maar minder hoog. is geworden, heeft het aanraakscherm zowel in de breedte als in de hoogte moeten inleveren. Het verschil is minimaal, maar wel opvallend omdat Nintendo sinds de eerste Nintendo DS de schermen alleen maar groter heeft gemaakt (met de DSi XL is hoogtepunt natuurlijk).

Vierpuntsdruktoets

De Nintendo 3DS beschikt over een vierpuntsdruktoets en een analoge pad.

Interessanter is de interface van de 3DS. Doordat het touchscreen iets kleiner is gemaakt, zijn de select-, home- en startknop nu te vinden onder het schermpje. Aan de rechterkant zijn de bekende actieknoppen te vinden en de schouderknoppen zien we ook weer terug. Aan de linkerkant van het touchscreen neemt de analoge joystick een opvallende plaats in. Door de joystick is de richtingstoets, voorheen bekend als de vierpuntsdruktoets in Nintendo-jargon, naar beneden verplaatst. Dit bekent dat de analoge pad erg plezierig geplaatst is, terwijl de richtingsknop toch wel erg veel aan de rand van het apparaat zit. Het is geen ramp, maar plezierig kunnen we het niet noemen. Puristen die zich verheugen om Super Street Fighter IV: 3D Edition met de geliefde vierpuntsdruktoets te spelen, zullen door een zure appel moeten bijten.

Ambitie

Zolang de 3DS nog niet gelanceerd is, hebben veel functies van het apparaat nog geen nut. Zo is het mogelijk om met de Nintendo 3DS online te gaan, spelletjes te kopen, demo’s te downloaden en via Nintendo’s online netwerk met of tegen andere spelers te gamen. Een speciale functie, genaamd StreetPass, maakt het mogelijk voor jouw 3DS om data uit te wisselen met andere 3DS bezitters. Op die manier zou jouw Street Fighter-personage achter de schermen vechten met andere Street Fighter-bezitters (de game hoeft er dan niet eens per definitie in te zitten), waarmee je bijvoorbeeld kledingstukken kunt verdienen voor je gamepersonage. Niet alle games gaan gebruik maken van StreetPass, maar de technologie is door Nintendo goed uitgedacht. Het Japanse bedrijf wil al langer SteetPass gebruiken dan het 3D-scherm. Dat moet toch iets zeggen over de ondersteuning die geboden gaat worden aan StreetPass. Automatisch uit te wisselen Pokémon-personages, schatkaarten voor The Legend of Zelda en racetijden voor Mario Kart zouden slechts simpele en logische voorbeelden zijn.

Beeldscherm en camera

Overal waar je komt kan de Nintendo 3DS contact zoeken met andere 3DS-systemen.

Zoals gezegd is er natuurlijk veel te doen om het 3D-scherm. Je kunt het uitschakelen of slechts voor de helft activeren, volgens de handleiding moet er elk half uur zeker tien minuten pauze genomen worden en ondertussen schreeuwen mensen moord en brand wanneer ze hoofdpijn krijgen van de 3DS. Ten eerste moet vastgesteld worden dat het 3D erg goed werkt. De beelden komen niet uit het scherm, zoals in de bioscoop, maar het glas van het scherm houdt alle virtuele objecten juist tegen. De diepte gaat het scherm in. Uiteraard zonder dat je een brilletje nodig hebt.
Toch 3D is niet altijd even handig. Hoe leuk het ook is om door je huis te lopen, terwijl je in Face Raiders je eigen hoofd neerschiet, door het vele bewegen en lopen is het maar moeilijk om je goed te focussen op het 3D-beeld. Wanneer je de 3DS recht voor je neerzet, zie je het 3D-beeld optimaal. Beweeg je hoofd en centimeter op tien naar links of rechts en het scherm verspringt al een beetje. Dat zijn de nadelen van parallax barrier, het systeem waarmee het 3D-beeld wordt opgebouwd. Om en om worden beelden onafhankelijk van elkaar naar een van je ogen gestuurd. Doordat je beide ogen een iets ander beeldje waarnemen, ervaar je diepte. Dit is nogal gevoelig, en daarom ten zeerste af te raden wanneer je spellen speelt die gebruik maken van de camera of de bewegingssensor in de 3DS. Daarnaast is gamen in een bewegende trein geen pretje met het 3D-scherm ingeschakeld. Bovendien vreet het 3D batterijen en dus is het onderweg hoe dan ook beter de 3D-functie niet te gebruiken.

Naast een 3D-scherm beschikt dat nieuwe spelcomputer ook over een 3D-camera. Deze dubbele camera zit aan de achterkant van de Nintendo 3DS en biedt de mogelijkheid om foto’s in 3D te maken. Uiteraard kan je deze foto’s vervolgens ook weer in 3D bekijken of exporteren via een meegeleverde SD-kaart. De camera heeft geen flitsfunctie en geen hoge resolutie, namelijk 640 x 480. De kans dat iemand ooit serieuze foto’s gaat maken met de camera van de 3DS acht ik dan ook minimaal. De camera’s zullen waarschijnlijk dan ook hoofdzakelijk gebruikt worden in een paar spellen.

Wouwfactor

De Nintendo 3DS ligt niet in de winkel samen met een spelletje. De games moeten los gekocht worden. Om niet helemaal beteuterd thuis te zitten met een 3DS zonder spellen heeft Nintendo enkele kaartjes meegeleverd. Door het programma AR Games op te starten en met de 3D-camera, op de achterkant van de spelcomputer, op zo’n kaartje te richten, is het mogelijk virtuele spelletjes in de echte wereld te spelen. Zo komt er plots een virtueel landschap uit je bureau waarbinnen je doelwitten moet raken, kan je 3D tekenen en is het mogelijk om een variant op midgetgolf te spelen. Deze spellen hebben een wouwfactor die je zoekt wanneer je de 3DS voor het eerst aan je ouders toont. Het leukste is een schietspelletje waarbij uiteindelijk een draak moet worden verslagen. Vooral het idee dat je met de 3DS om de draak, die bijvoorbeeld uit de eettafel komt, heen moet lopen om hem te verslaan, is iets dat zelfs de grootste gadgetfreak doet glimlachen.

Voorlopig oordeel

Als totaalpakket is de Nintendo 3DS een mooi apparaat. De analoge stick is een welkome toevoeging en de wetenschap dat het apparaat aanzienlijk krachtiger is dan zijn voorganger moet de fanatiekere gamers geruststellen. Als komt het op dit moment niet in de buurt van de rekenkracht die concurrent Sony in de NGP-spelcomputer stopt. Het 3D-scherm werkt goed, maar lijkt lang niet altijd ideaal te zijn. De Nintendo 3DS is een goede opvolger voor de Nintendo DS. Bovendien hoef je Nintendo DS-games niet weg te gooien, want die zijn gewoon nog altijd speelbaar. Waar de wouwfactor erg afhankelijk lijkt te zijn van het 3D-scherm, lijkt de kracht van het apparaat niet daar te liggen. Die ligt namelijk bij de verbindingsmogelijkheden van het apparaat en de online functionaliteiten.

Redactionele notitie: Nog niet alle functies van de 3DS zijn getest. Zo zijn er nog geen spellen voor de 3DS gespeeld en is er nog geen ervaring opgedaan met het online gamen of StreetPass. Ik schrijf zo snel mogelijk een tweede artikel waarin ik StreetPass, online gamen en het langdurig spelen van games de revue laat passeren.

Als je goed kijkt en veel geduld hebt, dan kan je bomen zien groeien. Dat was de belofte die Peter Molyneux ooit maakte toen hij de eerste Fable voor de Xbox op de markt ging brengen. Natuurlijk was dit technisch niet haalbaar en ook in de latere Fable-spellen is dit idee nooit verwerkt. Het idee op zichzelf is echter kenmerkend voor de ambities van Molyneux. Voor Fable III had de Brit wederom een aantal prachtige ideeën, de grootste ambities en de meest onwerkelijke beloften.

Peter Molyneux - Gamevisionair van Lionhead Studios - Praat over Fable II.

Bij de aankondiging van Fable III op de Gamescom-beurs in 2009 maakte Molyneux weer enkele van zijn beroemde beloften. In de derde Fable zouden we met de zoon of dochter van de held uit Fable II een revolutie moeten ontketenen om Albion te redden uit de greep van een tiran. Hierbij zou het volgens de Brit belangrijk zijn om de mensen letterlijk een helpende hand te bieden. Het leek een hint naar ondersteuning van de nieuwe Kinect-camera op de Xbox 360. Dit blijkt echter niet het geval te zijn. Hoewel het virtueel vasthouden van een handje nog wel veelvuldig in de game voorkomt, ondersteunt Fable III de Kinect-camera op dit moment niet.

Revolutionair valt het derde deel niet te noemen, maar desondanks heb ik Fable III met enorm veel plezier uitgespeeld. Het virtuele Albion is zeer geloofwaardig en de stemacteurs hebben goed hun best gedaan om elk personage in het spel een zo overtuigend mogelijk karakter te geven. Omstanders spreken je aan, met bijna elk personage kan je praten of ‘spelen’ en de belangrijke karakters zijn voorzien van uitgebreide en tevens bepalende dialogen voor het verhaal. Fable biedt een spelwereld met humor, en wanneer een stel roleplayers jou in een bordspel laten rondlopen, een stel toneelspelers comedy en drama wil combineren of wanneer je een tuinkabouter-fanboy moet helpen, komt de humor van de game echt goed naar voren. Het zijn dan ook vooral de uitstapjes buiten de verhaallijn om waarbij Fable III zijn grappige kant laat zien.

Elke keuze en elke handeling heeft een gevolg. Soms kies je voor een bordeel in plaats van een school en op andere momenten laat je een scheet in iemand z’n gezicht waardoor die persoon je iets minder leuk vindt. Helaas zijn de keuzes die je krijgt erg zwart/wit. Het is echt leven of dood, ja of nee, een school of een fabriek met kinderarbeid? Hoewel de keuzes soms zwaar zijn, blijken ze geen invloed te hebben op de moeilijkheid van het uitspelen. De keuzes hebben invloed op de spelwereld, het uiterlijk van je wapens en op de interactie met diverse personages, maar niet zo zeer de uitdaging van het spel.

Gemakkelijke bondgenoten

Fable III - Bowerstone is natuurlijk weer de belangrijkste stad van Albion.

Als broer van de tiran moet er een revolutie ontketend worden. Dat kan je niet alleen. Groepen overhalen zich te voegen bij jouw revolutie is erg gemakkelijk. Een paar opdrachten en de samenwerking is een feit. Het concept is veelbelovend, maar de uitwerking is niet meer dan aardig te noemen. Hetzelfde geldt voor het claimen van de troon. De uiteindelijke strijd valt jammer genoeg behoorlijk tegen. Op dit moment zou je halverwege de game moeten zijn. Tot op dat moment dat Fable III nog erg veel denken aan het tweede deel uit de serie. Je bent een soortgelijk personage met een soortgelijke rol binnen een wereld die vrijwel identiek is. Alleen de hoeveelheid mogelijkheden die je hebt om geld te verdienen, en vooral de noodzakelijkheid geld te verdienen, is verdwenen.

Ook is elk menu verdwenen. Menu’s zijn vervangen door virtuele spelwerelden. Met een druk op de startknop kom je in een toevluchtsoord waar je andere wapens en kledingstukken aan kunt doen. Dit is leuk gedaan, maar kost in sommige gevallen teveel moeite. Zo is het opvragen van de wereldkaart echt een te saaie handeling die je te vaak moet uitvoeren. Ook het kopen van huizen en winkels in de spelwereld hoort er weer bij, maar wordt nergens echt goed uitgelegd. Zou ik Fable II niet gespeeld hebben, zou ik de game dan wel snappen? Dat is een vraag waar ik geen antwoord op heb.

Duidelijke keuzes

Fable III - Belooft keuzes maar biedt eigenlijk gewoon steeds twee opties.

Als je de troon hebt bestegen, is het nog steeds mogelijk om lekker door Albion te lopen en bijvoorbeeld je zeven vrouwen en vijf kinderen te bezoeken voor een avondje vol plezier. Van de lakei krijg je een aantal keer een to-do-lijst. Voor de meeste van de opdrachten op deze lijst moet je als koning naar de troonzaal om je oordeel te vellen over belangrijke beslissingen. Moet het meer leeggepompt worden ten behoeve van grondstoffen voor de aankomende oorlog met het kwaad uit Aurora of ga je voor natuurbehoud? Laat je de bergbewoners met rust en loop je geld mis om in het leger, wederom ten behoeve van de oorlog, te investeren of val je ze lastig en krijg je een beetje geld? Het zijn steeds van die tweeledige keuzes die moeilijk zijn omdat je de gevolgen niet kent. Aan de andere kant worden de keuzes gepresenteerd door personages die zo overduidelijk het goede en het slechte vertegenwoordigen dat je de gevolgen eigenlijk wel kunt raden. Het had allemaal wel iets subtieler gemogen. Tot overmaat van ramp raakt de game plotseling, zonder aankondiging, in een stroomversnelling waar je niet meer uit kunt komen. Voor je het weet, is het verhaal voorbij en sta je in de uiteindelijke versie van Albion zoals het land door jouw toedoen is achtergelaten. Veel plezier koning, klootzak!

Conclusie
Met de lange, koude wintermaanden voor de boeg is Fable III een game die aangeschaft kan worden voor de momenten dat je jezelf even lekker wilt verliezen in een mooie en fantasierijke wereld. Albion is een virtueel land dat leeft. Er valt ontzettend veel te doen en te beslissen. Het is jammer dat vooral de keuzes als koning erg zwart/wit zijn, al ben je nooit zeker van het uiteindelijke resultaat. Net als Molyneux begin je met de beste intenties, maar blijkt het onmogelijk om al je dromen werkelijkheid te laten worden. [8]

Novum Nieuws (c)

Er zijn enorm veel overeenkomsten tussen films en games. Zo lenen beide media elementen uit de ander met betrekking tot dialogen, cameravoering, verhalen en opbouw. Hierbij moet natuurlijk wel gesteld worden dat games veelal aspecten van films lenen, en dat het vice versa iets minder vaak voorkomt. Ondenkbaar is het echter niet. Het vreemde is dat het vooral de vechtgames zijn die gebruikt worden voor films. Denk maar eens aan Street Fighter met Jean Claude Van Damme of een Mortal Kombat waarin Christopher Lambert de rol van Raiden speelt. Zelfs de matige vechtgame King of Fighters is verfilmd met Maggie Q in een van de hoofdrollen. Nu is Tekken ook nog toegevoegd aan dat rijtje met de release op dvd en Blu-Ray-disc.

Gameverfilmingen hebben nog nooit echt goed gescoord bij filmcritici. Daarnaast zijn films gebaseerd op games ook vaak geen grote commerciële successen. Natuurlijk wordt er wel winst gemaakt op dergelijke films, maar een blockbuster is het nooit geweest. Resident Evil: Aftermath haalde recentelijk 22 miljoen dollar binnen op het openingsweekend in de Verenigde Staten. Hoewel dit weinig is voor een normaal openingsweekend was het wel het beste resultaat ooit voor een gameverfilming. Films als Mortal Kombat, Street Fighter, Postal en Silent Hill doen het niet zo goed bij het grote publiek in de bioscoop. De verkoop van dvd’s is echter een geheel ander verhaal. Zelfs Uwe Boll maakt winst op de dvd-verkoop van zijn gameverfilmingen. Misschien is dat dan toch reden genoeg om gamefilms met iets meer respect te behandelen? Goed, dat is een andere discussie. Maar het is wel de reden dat ik het even over de nieuwe Tekken-film wil hebben. Deze is namelijk recentelijk uitgebracht op dvd.

Jin Kazama wordt gespeeld door Jon Foo - Tekken 2010

Besef dat het niet om het verhaal gaat
Vechtgames hebben niet zo heel erg veel om het lijf als het om het verhaal gaat. Bij Mortal Kombat is er een toernooi op leven en dood dat draait om de invasie van de aarde. Bij Street Fighter is er een toernooi waarbij de beste vechters van de wereld moeten winnen. Bij Tekken is er een toernooi, en voor het gemak gok ik dat er bij King of Fighters ook weer een toernooi is. Traditioneel worden deze toernooien in de films aangekleed met een verhaal waarbij er een strijd om de macht gaande is. In de Street Fighter-serie neemt M. Bison de rol van dictator op zich, en in de nieuwe Tekken-film wordt die rol vervuld door Heihachi Mishima.

Om welke gamefilm het ook gaat, de vechters worden gemotiveerd door kleine persoonlijke details. De karakters ontwikkelen zich ook niet. Jin Kazuma, de hoofdpersoon, blijft in de Tekken-film een jonge knaap die ziet dat zijn moeder vermoord wordt. Hij wil wraak op Heihachi. De overeenkomst van The Legend Of Chun-Li is gemakkelijk te maken. Ook beschikt Tekken over wat sexappeal. Christie’s kont komt namelijk met regelmaat in beeld.

De kont van Christie Monteiro (Kelly Overton) in de film Tekken die veelvuldig in beeld wordt gebracht als een van de visuele effecten van de Tekken-film.

Goed, ik was even afgeleid door Christie. Maar dat uiteindelijk niet alles blijkt te zijn zoals Jin denkt dat het is, is even een bijkomstigheid. Het feit wil dat de motivatie van Jin om mee te vechten niet verschild van de motivatie van Guile om Bison te grazen te nemen of van de vete tussen Scorpion en Sub-Zero. Het zijn simpele relaties tussen twee platte personages.

Nou moeten we ook niet al te moeilijk gaan doen. Het is haast alsof ik Tekken en de andere vechtgameverfilmingen er van beticht niet het niveau van een Schindler’s List te halen. Het is Tekken. Tekken is vechten zonder al te veel poespas. Stel je hier op in en dan weet je dat je niet teveel van het verhaal moet verwachten. Het viel mij dan ook nog alleszins mee dat de relatie tussen Jin en de Mishima-familie zo centraal stond. Let wel, het verhaal mag niet de reden zijn dat je deze film gaat kijken. Christies kont daarentegen…

Leren van de meester

Bij de gevechten in Tekken wordt duidelijk gebruik gemaakt van diverse vechtstijlen. Hier vecht Eddy Gordo (Lateef Crowder) tegen Raven (Darrin Dewitt Henson).

Er zitten een paar vreemde momenten in de film. Op een gegeven moment wordt er gesteld dat het Iron Fist-toernooi verder gaat als een toernooi waarbij gevochten wordt op leven en dood. Vervolgens krijg je een van de halve finales te zien. De andere halve finale wordt niet eens getoond. Zo komt Jin zonder te vechten in de finale. Vreemde zaak. Wat dat betreft had de regisseur best even een paar Rocky-films kunnen kijken om te zien hoe je een vechttoernooi compleet en toch compact in beeld kan brengen. Er missen nu gewoon een paar gevechten, en in een film gebaseerd op een vechtgame wil je juist gevechten zien! Tekken had dus beter naar het werk van meester Rocky kunnen kijken voor de opbouw van de film, want die laat nog wel te wensen over.

Iron Fist
Tekken bevat nog wel wat actie buiten de gevechten om. Zo is er een aanslag, blijkt Jin uit de sloppenwijk te komen, moet Jin zich via een kwalificatie tot het toernooi opwerken, wordt Heihachi gevangen genomen door zijn eigen zoon en is er iets tussen Jin en Christie ‘nice ass’ Monteiro. Denk dit alles even weg, want uiteindelijk gaat het toch echt om de gevechten. Tekken bevat enkele goede gevechten waarbij de nadruk ligt op het handgemeen. In sommige gevechten worden wapens gebruikt, maar die worden snel opzij gegooid en ingewisseld voor de blote vuist. Of moet ik soms zeggen: de ijzeren vuist.

Nina Williams tegen Christie Monteiro tijdens het Tekken Iron Fist Tournament.

De actie is divers en de stoten worden uit diverse camerahoeken in beeld gebracht. Hier en daar wordt een spectaculaire actie in slowmotion in beeld gebracht. Vooral de acties waarbij iemand zich afzet tegen een muur zijn spectaculair in beeld gebracht. De soepelheid straalt van de actie af en dat is bewonderenswaardig. Het is haast jammer dat de cast ietwat te kleurrijk is. Hierdoor lijken sommige vechters, zoals Dragunov en Raven, meer op clowns in plaats van op serieuze knokkers. Persoonlijk denk ik dat er genoeg vechters in de film zijn verwerkt, maar dat het jammer is dat er niet wat meer is gedaan met het vechten van deze personages. Niet iedereen zien we namelijk vechten. Zo zijn de gezusters Williams vechtend niet noemenswaardig in beeld. Aan seksappeal overigens geen gebrek, want de inkijk bij de billen van Christie wordt met grote regelmaat, te pas en te onpas, in beeld gebracht. Oh wacht, dat had ik al gezegd! Excuses.

Beter dankzij nadruk op Jin
Tekken is een vermakelijke film en vervalt niet in absurde vertellingen met nucleaire oorlogen. De nadruk had nog wel net iets meer op het vechten mogen liggen en de puntjes hadden op de spreekwoordelijke i gezet moeten worden als het gaat om het verloop van het Iron Fist-toernooi. Door de film te richten op een personage, namelijk Jin, heeft de film in ieder geval een duidelijke richting. Iets waar het bij eerder verfilmingen van vechtgames nog wel eens aan ontbrak. Ga Tekken kijken voor de gevechten en de kont van Christie. Dat het dan ook nog eens een van de betere verfilmingen van vechtgames is, zegt meer over het ‘genre’ dan over de kwaliteit.

Mocht je interesse hebben om de film te kopen, kan je hier naar Bol.com. Dat bespaart je de zoektocht.

Er zijn niet bijzonder veel games waarvan ik zou zeggen dat ik fan ben. Wanneer ik er echter een paar moet noemen, dan komen ‘World of Warcraft’, ‘Football Manager’ en ‘Command & Conquer’ het eerst bij mij op. Van deze laatste ben ik al fan sinds het eerste deel uit de serie op de markt is. Mijn hoofd tolde van datgene wat Westwood Studios met ‘Dune 2’ (1992) had gedaan, en toen ik voor het eerst kennismaakte met Kane was ik verkocht. Nu ligt ‘Command & Conquer 4′ al enige tijd in de winkels. Voor Novum Nieuws schreef ik de recensie van deze strategiegame.

Command & Conquer 4: Tiberian Twilight - Amerikaanse boxshot, verschilt niet veel van de versie die wij in Nederland in de winkels hebben liggen.

Sinds het begin der dagen strijden de Global Defense Initiative (GDI) en de Brotherhood of Nod (Nod) tegen elkaar in een strijd om een waardevolle grondstof. Deze grondstof draagt de naam Tiberium. In ‘Command and Conquer 3’ kwam plotseling een derde factie om de hoek kijken. Alsof dat niet vernieuwend genoeg is, biedt ‘Command & Conquer 4: Tiberian Twilight’ een totaal nieuwe manier van spelen. Het idee van een derde factie is echter weer terug in de koelkast geplaatst.

Vroeger was het allemaal maar simpel. Een strategiegame draaide om het bouwen van basis en het aanvallen van je tegenstander. Tegenwoordig raakt het genre steeds meer gefragmenteerd. Het genre biedt RPG-elementen (Dawn of War II), maakt gebruik van uitgebreide ‘techtrees’ (Supreme Commander 2), vereist soms ongekende precisie (Starcraft 2), en tussen dit alles moet ‘Command & Conquer 4’ zich staande houden. Dat is een lastige taak.

Totaal anders

Command & Conquer 4: Tiberian Twilight - screenshot - De strijd tussen Nod en de GDI loopt op een einde.

Met ‘Command & Conquer 4’ neemt dit spel afstand van alles wat er in al die jaren centraal heeft gestaan in de serie. Er hoeft geen basis meer gebouwd te worden, het verzamelen van grondstoffen is niet langer nodig en je krijgt geen gigantisch leger meer. Aan het begin van elke missie krijg je de keuze of je de opdracht offensief, defensief of ondersteunend wil benaderen. Vervolgens valt er een Crawler uit de lucht. Deze mobiele basis kan niet alleen zelf flink de slopert uithangen, maar kan ook lopende, rijdende of vliegende eenheden bouwen.

Het aantal voertuigen dat je aanstuurt, ligt tussen de tien en vijftien. Het is de bedoeling dat je strategische punten op de kaart inneemt om verder te komen met de missie. Lukt een missie niet en gaat je Crawler kapot, dan kan je een andere Crawler oproepen. Hierin zit dan ook een vervelend punt. Elke vraag kent een antwoord, en elk missie kent een ideale Crawler-keuze. Dit zorgt eigenlijk voor weinig diversiteit en maakt ‘Command and Conquer 4’ als solo-ervaring bijzonder rechtlijnig voor een strategiegame. Daarnaast wordt er in deze strategiegame gewerkt met ervaringspunten, en op basis van deze punten speel je nieuwe voertuigen vrij die je in het verhaal en in de online multiplayer dan pas kunt gebruiken. Dat is een tweede nadeel.

Permanente internetverbinding verplicht

Command & Conquer 4: Tiberian Twilight - screenshot - Spelers kunnen continu hun rol op het slagveld veranderen van offensief naar defensief of ondersteunend.

Een ander groot probleem van ‘Command and Conquer 4’ is de overdreven grote nadruk op online mogelijkheden. Wanneer je het verhaal hebt uitgespeeld, heb je nog niet eens toegang tot alle eenheden en hun verbeterde wapens of pantserlaag. Je zult dus echt online actief moeten worden om alles uit ‘Command & Conquer 4’ te halen. Dat is dan ook meteen het frustrerende van deze game. Wanneer je even een potje wilt oefenen tegen de computer, heb je geen toegang tot alle mogelijkheden. En zodra je online gaat spelen loop je het risico een keihard pak slaag te krijgen van iemand die wel al gigantische wapens heeft. Bovendien is ‘Command & Conquer 4: Tiberian Twilight’ één van die games waarvoor je altijd online moet zijn. Zelfs wanneer je in je eentje het verhaal doorspeelt, is een internetverbinding vereist. Dit kan lastig zijn, want hierdoor kan je de game vrijwel nooit onderweg of tijdens een vakantie op je laptop spelen.

Ondanks deze kritiek, geniet ‘Command and Conquer 4’ wel de dubieuze eer dat het beschikt over een vrij interessante multiplayer-modus waarin spelers het in teams van vijf tegen elkaar op kunnen nemen. Hierbij kunnen natuurlijk de rollen verdeeld worden, waarbij enkelen verdedigen of aanvallen en een ander de rest ondersteunt met bommen of reparaties. Alvorens je hier echt optimaal plezier uit kunt halen, ben je al flink wat potjes en missies, ofwel ervaringspunten verder. Samenspelen wordt in deze strategiegame naar een hoger niveau getild, al doet het concept wel een beetje denken aan ‘World in Conflict’. De enige verandering ten opzichte van dat concept is natuurlijk de mogelijkheid om je rol per direct te veranderen door een nieuwe basis op te roepen.

Conclusie

‘Command & Conquer4 Tiberian Twilight’ breekt met alles wat je weet van de serie. Het is dat de tussenfilmpjes nog bestaan, want anders waren alleen de naam en het verhaal overgebleven. Met ‘Command & Conquer 4’ heeft EA een einde gemaakt aan de Tiberium-oorlog,  maar als het aan mij ligt, is die oorlog afgelopen bij deel drie en vergeten we deel vier gewoon. De overmatige noodzakelijkheid om altijd maar online te zijn, draagt bovendien niet bij aan het gemak en de toegankelijkheid. Jammer dat een strijd en een verhaal op een dergelijke manier moet eindigen. [6]

Dit artikel werd in maart 2010 geschreven voor Novum Nieuws

Ik ben ooit ‘Halo’ gaan spelen doordat ik stage liep bij DuCyCo. Dit kleine bedrijfje bracht de World Cyber Games naar Nederland. Al snelde volgde ‘Halo 2′ op de oude zwarte Xbox en ontmoette ik hardcore gamers als Arthur ‘King Tuur’ Vankan. Voor mij was ‘Halo’ een competitieve game en ik had weinig met het verhaal. Toen kwam ‘Halo 3′. Deze game heb ik online gespeeld, maar ook het verhaal sprak mij aan. Inmiddels zijn er boeken verschenen over ‘Halo’ en is er zelfs sprake geweest van een verfilming van het universum. Zo ver is het (nog) niet gekomen, maar Microsoft en Bungie hebben wel de handen in een geslagen met vijf vooraanstaande Japanse animatiedesigners. ‘Halo: Legends’ is het resultaat. ‘Halo: Legends’ biedt zeven korte verhalen van tien tot vijftien minuten waarin verschillende aspecten of kleine verhalen uit het Halo-universum worden verteld.

Halo: Legends - vijf verschillende bedrijven werkten aan zeven filmpjes. Elk bedrijf heeft zijn eigen stijl.

De zeven verhalen zijn getekend door vijf verschillende bedrijven. Er is niet bijzonder nauw samengewerkt, waardoor enig verband tussen de episodes lijkt te ontbreken. Een verband is er echter wel, want de episodes lijken in chronologische volgorde op de Blu-ray geplaatst te zijn. Zo opent het met een verhaal over de ‘Forerunners’, een oeroud ras dat gezien kan worden als de beschermer en schepper van het universum zoals we dat kennen uit ‘Halo’. Inmiddels zijn de Forerunners uitgestorven en is er ruimte voor de andere rassen. Centraal in het Halo-universum staat de strijd tussen de mensheid en de Covenant.

Halo: Legends - vertelt onder andere het verhaal van The Arbiter

De strijd tussen de mensheid en de Covenant zien we veelvuldig terug in de gameserie, maar ook in deze compilatie van verhalen. Zo wordt er in ‘Halo: Legends’ aandacht besteed aan de tijdelijke vriendschap tussen de twee rassen wanneer ze samen strijden tegen de Flood, maar ook is er aandacht voor een kleinschaliger verhaal. Zo leer je iets over ‘the Arbiter’ en de reden waarom hij tegen zijn eigen volk vecht en de zijde van de mensheid, en is er aandacht voor een vrouwelijke Spartan.

Het is lastig om het inhoudelijk over deze korte verhalen te hebben zonder iets te verklappen. De verhaaltjes duren maximaal vijftien minuten, en kennelijk is dat ook voor sommige verhalenvertellers ietwat aan de korte kant. Niet alle verhalen komen hierdoor even goed uit de verf. Waar ‘Origins I’ en ‘Origins II’ inhoudelijk uitleggend en interessant zijn, raakt een verhaal als ‘Homecoming’ kant noch wal. Het is leuk dat er vrouwelijke Spartans zijn, maar als kijker blijft de relatie tussen verschillende personages of de relatie met het hoofdpersonage vaag.

Halo: Legends - in Homecoming speelt een vrouwelijke Spartan de hoofdrol.

‘Halo: Legends’ is een bijzonder project dat vooral op het gebied van de presentatie zo nu en dan weet te verbazen. Het mist de diepgang van een reguliere Japanse anime, maar biedt een unieke blik op het universum waarin Master Chief centraal staat. Wat blijkt. Master Chief is niet het enige personage in het Halo-universum, en waarschijnlijk is dat datgene wat men duidelijk wil maken. Als fan van de videogames kan je het misschien beter bij de videogames houden. Niet omdat de verhaaltjes uit ‘Halo: Legends’ niet leuk zijn, maar omdat je kennelijk toch niet echt geïnteresseerd bent in de geschiedenis en achtergrond van ‘Halo’. Ben jij echter zo’n Halo-fan dat je de boeken hebt gelezen en nog altijd op de site van Bungie zoekt naar informatie, dan is ‘Halo: Legends’ verplichte kost. Deze is voor jullie!

Mijn PSP staat al een tijdje droog. Ik moet hierbij ook eerlijk zeggen dat ik het spelen op de PSP niet echt heel erg gemist heb. Vorig jaar speelde ik nog met veel plezier ‘LittleBigPlanet’, maar in de tijd voor en na die release heeft mijn PSP stof liggen happen. De batterij was geheel leeg toen ik ‘m laatst weer aan wilde zetten. Bovendien moest er weer een firmware-update plaatsvinden. ‘Half-Minute Hero’ is de game die mijn PSP weer nieuw leven heeft ingeblazen. Voor mij persoonlijk is deze game misschien wel een redding voor de PSP, want anders was ik wellicht vergeten dat ik er überhaupt eentje bezit.

Half-Minute Hero - Als shooter lijkt deze game wel een beetje op R-Type.

Een PSP-game spelen, is niet iets wat ik met een grote regelmaat doe. Even zag ik weer waarom ik dat apparaat heb gekocht. Het mooie scherm, het heldere beeld, en de hoge kwaliteit van het geluid deden mij vraagtekens zetten bij de populariteit van de Nintendo DS. Het zal wel met een R4-kaartje te maken hebben ofzo. Wat het ook moge zijn, is nu niet van belang. ‘Half-Minute Hero’ wil ik bespreken. Deze game draait volledig om het voltooien van een avontuur, een missie, een opdracht, binnen 30 seconden. Dat is nu dan ook mijn missie. Schrijf een recensie van ‘Half-Minute Hero’ binnen 30 seconden. Na die tijd kijk ik de boel even snel na op schrijffouten en plaats ik het online.

‘Half-Minute Hero’ is een knipoog naar alles dat te maken heeft met games. Het is een knipoog naar genres, naar scenario’s en naar personages. Het spot met alles wat los en vastzit en versimpelt de grootste clichés ntot simpele gameplayconcepten. In ‘Half-Minute Hero’ krijg je meerdere spelmodi voor je kiezen. Je kunt bijvoorbeeld een strategiegame spelen, een shooter of een rpg. ‘Half-Minute Hero’ is een spel dat draait om snelheid en tijd. Steeds weer krijg je dertig seconden de tijd, soms kan je tijd bijkopen en continu word je overladen met grappen. Voor vele gamers zal ‘Half-Minute Hero’ ietwat te excentriek zijn, maar mij laat het keer op keer gniffelen.

Poe. Dat was wel even een zware bevalling. Amen. Kon ik nou maar dertig seconden bijkopen bij de Goddess of Light. Maar ja, het leven is geen computergame.

Half-Minute Hero - Een klassieke RPG die in een hoog tempo voorbijraast.

Afgelopen zomer heb ik met veel plezier Professor Layton And The Curious Village tot een goed einde weten te brengen. Dit alles deed ik puur ter vermaak, maar sinds een paar dagen ligt het vervolg op dit spel in de winkel. Dat betekent meer avonturen van Layton en Luke, en natuurlijk veel meer puzzels. De naam van deze game is Professor Layton En De Doos Van Pandora, en met een Nederlandse titel verwacht je natuurlijk niets anders dan een volledige Nederlandse puzzelgame. Nou, die krijg je!

Doorgaans ben ik geen voorstander van gelokaliseerde games. Negen van de tien keer irriteer ik me aan de flauwe Nederlandse stemmen. In mijn recensie van de eerste Professor Layton bestempelde ik het gebrek aan een Nederlandse vertaling echter als het grootste manko in de game. Sommige puzzels waren niet op te lossen voor iemand die niet vloeiend Engels spreekt. Met Professor Layton En De Doos Van Pandora komt een einde aan deze tekortkomingen, maar daarbij stuitte ik wel weer op een ander gebrek. Ik speel graag games in het Engels, en dat is nu in z’n geheel niet mogelijk. De stemmen van de personages, de teksten van de puzzels, alles is volledig vertaald naar het Nederlands. Dit is iets wat ik toejuich, maar voor mij persoonlijk is het een teleurstelling dat we geen Engelse taaloptie hebben.

Een echte heer gedraagt zich altijd

Professor Layton En De Doos Van Pandora - screenshot - Dialogen vinden plaats middels tekstballonnen en Nederlandstalige voice-over. Deze afbeelding is van de Engelse versie.

Muggenziften noemen ze het bovenstaande ook wel eens. Professor Layton is namelijk wederom een erg vermakelijke game. Op het moment van schrijven heb ik de game nog niet uitgespeeld en ik heb ook nog niet de allermoeilijkste puzzels gespeeld. Wat mij wel opvalt, is dat de game iets makkelijker lijkt en dat bovendien de puzzels een beetje gebaseerd zijn op puzzels die eerder al zijn gebruikt in Professor Layton And The Curious Village. Het is niet bijzonder storend, en bovendien verliest dit spel zijn charme er niet door.

De grote charme van de Professor Layton-games zit ‘m namelijk in de balans tussen de puzzels en het avontuur. In Professor Layton En De Doos Van Pandora gaan de professor en Luke samen op zoek naar een mysterieuze doos en onderzoeken ze het overlijden van een goede vriend van Professor Layton. Nog altijd kunnen personages uit de game op willekeurige momenten een puzzel op je schoot werpen, maar in tegenstelling tot de bewoners van St. Mystère zijn je medereizigers op de trein en de andere personages meer geneigd om jou puzzels te geven die iets meer binnen het verhaal passen.

Professor Layton En De Doos Van Pandora - screenshot - Luke en Layton vinden een treinkaartje in één van de vele tussenfilmpjes.

De rode draad van het verhaal lijkt in deze Professor Layton dus iets nadrukkelijker naar voren te komen. Het is echter jammer dat de stem van Luke, op het moment dat je een puzzel oplost, uitermate irritant is. Soms heb ik het gevoel dat ik puzzels beter niet kan oplossen, en op dat moment rest mij niets anders dan het geluid tijdelijk uit te schakelen.

Misschien zijn niet alle stemmen even leuk, en misschien is de Nederlandse taal ook niet ideaal in mijn ogen, maar dat neemt niet weg dat de algehele presentatie van de game van een uitzonderlijk hoog niveau is. Er is veel detail gestopt in de omgevingen, die je ook deze keer weer kunt uitpluizen zoekend naar nieuwe puzzels en credits om extra hints mee te kopen, maar bovendien zijn de tussenfilmpje wederom van een hoog niveau. Er is enorm veel liefde in Professor Layton gestopt en dat straalt de game ook uit!

Extra puzzels

Professor Layton En De Doos Van Pandora - screenshot - Puzzels variëren in moeilijkheidsgraad maar zijn niet allemaal even nieuw!

Naast het verhaal van Professor Layton En De Doos Van Pandora zijn er ook nog mogelijkheden om dagelijks (gratis) een puzzel te downloaden van het internet. Bovendien zit er in Professor Layton En De Doos Van Pandora een code verwerkt die je in Professor Layton And The Curious Village moet invoeren. Je krijgt dan wat designs te zijn van het ontwerp van diverse personages. Vervolgens krijg je een code die je weer kunt invoeren in Professor Layton En De Doos Van Pandora, en deze keer kreeg ik iets wat beter bij deze game past, namelijk een puzzel! Dit puzzel is een cadeau van de bewoners van St Mystere. Grappig! Al is het verkrijgen van deze bonus ook al een puzzel op zichzelf. Ook verdien je – door puzzels op te lossen – weer eens Picarats. Hoe meer je verdient, des te meer extra spelmogelijkheden en achtergrondinformatie je vrij speelt in de game. Het zijn deze kleine extra’s die jou kunnen dwingen om puzzels niet te gokken, maar om echt je best te doen.

Conclusie
Ik ben tevreden over de manier waarop in Professor Layton ook deze keer weer alle puzzels zijn verwerkt. Het grootste gemis vind ik het gebrek aan een Engelse taaloptie, maar inhoudelijk weet deze game voor de Nintendo DS wederom te overtuigen. Eigenlijk is Professor Layton En De Doos Van Pandora een verplichte kost voor iedere bezitter van een Nintendo DS, en er is al een derde deel in productie dus sla maar snel aan het puzzelen!

Er zijn bepaalde momenten in het leven waar iedereen naar toe leeft. Voor sommige mensen is dit het behalen van je diploma, voor iemand anders kan dat het maken van een reis rond de wereld of een huwelijk zijn. Ook fans van vechtgames hebben iets om naar uit te kijken, want eind augustus komt SNK met King Of Fighters XII.

De King Of Fighters-serie is er eentje met flink wat historie. Het eerste deel verscheen in 1994 als onderdeel van een cross-over tussen de games ‘Fatal Fury’ en ‘Art Of Fighting’. In die periode kwam ook Street Fighter ten tonele als tweedimensionale vechtgame. King Of Fighters heeft vooral in Azië een gigantische aanhang, mede dankzij het grote succes in de arcadehallen. Inmiddels zijn we ruim vijftien jaar verder en nog altijd is King Of Fighters een tweedimensionale aangelegenheid. Ontwikkelaar SNK heeft er zelfs voor gekozen om de afbeeldingen allemaal met de hand te tekenen. Wanneer je dat weet, krijg je zeker waardering voor datgene wat je te zien krijgt op je beeldscherm. Desalniettemin kan King Of Fighters XII grafisch niet op tegen zijn naaste concurrenten.

King Of Fighters XII - screenshot - De personages zijn echt tweedimensionaal, net als de gameplay.

Echt voor de hardcore fans
Dat King Of Fighters XII geen game is voor de mensen die houden van mooie plaatjes, is algemeen bekend bij de fans. Deze vechtgame draait namelijk om het uitvoeren van speciale moves en combinaties. Vechten is dan ook precies datgene wat je zult doen in deze game. Verwacht geen verhaal, want dat is in zijn geheel niet aanwezig. Je speelt King Of Fighters XII door drie personages te kiezen. Vervolgens zal je in een best-of-five drie rondes moeten winnen om als overwinnaar uit de bus te komen. De diversiteit tussen de personages is groot. Zo kan je kiezen voor grote, slome personages met enorm veel kracht, of juist voor de snellere dames die misschien sterk zijn op de grond of juist in de lucht, op lange afstand of van dichtbij. Wat voor fanatieke vechters belangrijk is om te weten, is de toevoeging van de kritieke tegenaanval. Wanneer je een aanval ontwijkt en een tegenaanval inzet kan je een flinke combinatie aan slagen en stoten afsluiten met een spectaculaire move. Dit vergt wat oefening, maar het is de moeite waard. Het ziet er namelijk niet alleen spectaculair uit, het doet bovendien natuurlijk veel schade aan je tegenstander.

King Of Fighters XII - screenshot - Elk personage beschikt over een paar visueel aantrekkelijke moves!

Beperkingen en toegankelijkheid
King Of Fighters XII is vrij beperkt in zijn mogelijkheden. Je kunt in je eentje tegen de computer vechten of juist tegen je vrienden samen op de bank of via het internet. Daarmee houdt het op! Finito! Basta! Klaar! Bovendien is dit overduidelijk een spel voor de fanatieke gamers, en vooral de gamers die helemaal gek zijn van vechtgames, en die graag online willen vechten natuurlijk. Het geluid van deze game is overigens lachwekkend: ‘Lound One. Leady? Fight!’, maar het is vooral de diepgang van het vechten dat dit spel al snel ontoegankelijk zal maken voor een speler die het spel even wil uitproberen. Gelukkig heb je de keuze om de besturing op ‘simpel’ of ‘normaal’ te zetten, waardoor je in ieder geval een beetje invloed hebt op de complexiteit van de besturing. Zo kan ook een beginner een poging wagen, al geef ik je online niet veel kans.

Conclusie
King Of Fighters XII is echt een game geworden voor spelers die houden van competitieve vechtgames. Alles draait om het zo snel mogelijk verslaan van je tegenstander, en het gebrek aan verhaal maakt de game niet toegankelijker. King Of Fighters XII is hardcore, en deze game is dan ook alleen voor jou wanneer jij dat ook bent!

Sinds het moment dat een gamer met de nickname Eul een speciale versie van een Warcraft III op de markt bracht, en Defence Of The Ancients (DOTA) uitgroeide tot een ware hype, ontstond het Tower Defense-genre. In de laatste maanden worden we plat gegooid met releases binnen dit genre op de iPhone. Khaeon Studio uit Nederland heeft middels middels dochteronderneming Rough Cookie haar eerste iPhone-game uitgebracht en ook dat is weer een Tower Defense-game. De naam: Star Defense. Laat dit nu ook mijn eerste Tower Defense-game zijn.

Uitgever ngmoco:) heeft een neus voor spellen die goed uitgewerkt zijn, voor spellen die innovatief zijn en spellen die gewoon leuk zijn. Dit heeft ngmoco:) al meerdere malen bewezen en dat doet men wederom met Star Defense. Op het eerste oog denk je dat Star Defense gewoon maar een Tower Defense-game is, maar zodra je doorhebt dat elk potje zich afspeelt op een draaibare planeet voegt dat gegeven een geheel nieuwe dimensie toe. Althans, driedimensionaal verscheelt heel erg van het tweedimensionale van bijvoorbeeld concurrent Fieldrunners. Op dit moment is Star Defense één van mijn favoriete iPhone-games en ik zal uitleggen waarom.

Star Defense - Tower Defense op een driedimensionale planeet

Het spelprincipe van Star Defense is heel erg simpel. Steeds weer komen er hordes vijanden door een poort. Vanuit die poort lopen de vijanden over een gegeven pad naar jouw basis. Het is jouw taak om langs dat pad allemaal kanonnen neer te zetten en te zorgen dat geen enkele vijand jouw basis bereikt. De vijanden die je neerschiet, leveren geld op en kan je gebruiken om meer wapens te kopen of wapens uit te breiden. Je krijgt vijf soorten kanonnen om de vijanden neer te schieten. Sommige van deze kanonnen zorgen ervoor dat de vijanden langzamer gaan lopen, andere wapens doen ‘damage over time’ en natuurlijk zijn er standaard kanonnen. Je kunt een beperkt aantal kanonnen plaatsen. Hierin zit een tactisch element. Daarnaast moet je kiezen wanneer je een nieuw kanon bouwt of wanneer je een uitbreiding toepast op een bestaand kanon. Uitbreidingen worden steeds duurder, maar de vijanden blijven natuurlijk maar komen. Plaatsing, timing, tactiek. Het is allemaal belangrijk.

Star Defense - Op elke planeet wachten verrassingen op je, zoals vuurwerende vijanden.

Eén van de toevoegingen die Star Defense een eigen gezicht geeft, is het feit dat elke map een driedimensionale planeet is. Sommige zijn rond en andere planeten zijn vierkant. Welke vorm zo’n planeet ook heeft, je kunt nooit in één oogopslag zien wat er aan de andere kant van de planeet gebeurt. Het is dus zaak dat je goed in de gaten houdt hoe jouw kanonnen reageren op de massa vijanden die door de poort komt gemarcheerd. Het zou immers funest zijn wanneer je allemaal vuurkanonnen hebt gebouwd en plotseling komt er een horde vijanden met een vuurwerend pantser. Jammer!

Wanneer je echt helemaal niets met strategie games hebt, moet je zeker niet proberen om Star Defense te spelen. Ben je echter een fan van dat genre, voel je dan vrij om ook het Tower Defense-genre eens onder de loep te nemen. Ik vond het bijzonder vernuftig om de torens goed neer te zetten, om de juiste updates door te voeren en om eventueel torens te verkopen en snel weer andere torens neer te zetten. Heb jij iets met tactiek, met strategie of management, dan moet je Star Defense zeker even downloaden.

Star Defense kost €4,99 in de App Store

Eén van de games waar ik de laatste tijd het meest naar heb uitgekeken, is toch wel Overlord II. Het is echt een spel dat je ‘lekker rustig’ kunt spelen zonder dat je door de game echt geduwd wordt om je te haasten. Bovendien zit Overlord II boordevol humor, en dat maakt de spelervaring alleen maar plezieriger. Het eerste deel is inmiddels alweer twee jaar oud. Dat spel was één van de hoogtepunten voor de Nederlandse gamesindustrie in dat jaar. Voor Overlord II liggen mijn verwachtingen vrij hoog. Deze keer wordt een Nederlandse game niet gepusht door marketing, maar meer vanuit de gebruikers zelf. Al Twitteren de mannen van Codemasters flink wat af om elke uitspraak over hun game onder de aandacht te brengen. Overlord II is in mijn ogen één van de leukste spellen van 2009 tot nu toe.

De eerste Overlord-game verscheen op mijn radar doordat Paul Hulsebosch aan de game meewerkte. Ik ken Paul door mijn stage bij DuCyCo, baan bij CowWorks en werkzaamheden voor de World Cyber Games. Tegenwoordig is Paul weer ontwikkelaar af en werkt hij voor Tweakers, maar de naam ‘Overlord’ is natuurlijk wel blijven hangen bij mij. Triumph Studios is een in Delft gevestigde ontwikkelaar die het – tot de komst van Overlord – moest hebben van enkele kleine hits op de PC. Overlord was hun grote doorbraak, en die doorbraak hebben ze extra kracht bijgezet met Overlord II. Triumph heeft duidelijk bewezen dat men geleerd heeft van de game. Overlord II speelt vloeiender dan zijn voorganger, ziet er grafisch beter uit, en is uitdagender en leuker dan zijn voorganger.

Jij speelt de grootste slechterik ooit

Overlord 2 - De Overlord en zijn leger van minions met hun eigenhandig verzamelde uitrusting.

Het succes van de eerste Overlord maakt dit vervolg tot één van de grootste releases van het jaar tot nu toe. In het begin van het spel leer je de fijne kneepjes van het vak. Als mini-Overlord ben je bezig om de kinderen uit het dorp te pesten, leer je jouw onderdanen – de op Gremlins lijkende minions – te besturen en maak je kennis met de krachten der magie. Wanneer je het op gaat nemen tegen de Romeinen, raak je ingevroren. De minions erkennen jouw duivelse aard en zijn helemaal gelukkig. Je wordt ontdooid en het tijdperk van de nieuwe Overlord kan beginnen. De legende is waar en een nieuwe Overlord zal de duisternis doen herrijzen. Jij bent de nieuwe Overlord! Qua verhaal is er dus niet bijzonder veel verschil met zijn voorganger, en dat Overlord II sterk leunt op het succes van één miljoen verkochte exemplaren van het eerste deel zien we in nog een paar elementen terug.

Overlord 2 is een spel dat een klein beetje lijkt op een actie spel, maar wel eentje die meer puzzelend van aard is. Gedurende het verhaal krijg je vier soorten minions tot je beschikking en elk van deze minions heeft zijn eigen voor- en nadelen. Zo kunnen de rode met vuur gooien en zijn de bruine goed om mee te vechten. Jouw privéleger doet alles voor je, alles wat hun meester hen opdraagt. Obstakels kunnen verbrand worden, met vijanden wordt gevechten, alles wordt gesloopt et cetera. Ondertussen bestuur je de Overlord met je linker analoge stick, terwijl je de controle over de minions aanstuurt met de rechter stick. De besturing die je hebt over de diverse minions, het oproepen van versterkingen en het gebruiken van speciale commando’s worden rustig gedurende de game geïntroduceerd. Samen met de krachten van de Overlord groeien ook jouw vaardigheden in deze game. Daarnaast worden jouw onderdanen steeds sterker, mede dankzij hun steeds beter wordende pantsers en wapens. Mochten je minions onverhoopt sterven, dan kan je ze altijd weer tot leven roepen. De minions aanbidden hun Overlord, en als Overlord kan jij niet zonder ze ‘For The Maaaasteerrr’. Tot hier is er, voor de fanatieke Overlord-fans, weinig nieuws onder de zon. Goed, de besturing is verbeterd en je hebt een mini-map in je beeldscherm om te kunnen zien waar je nou precies naar toe moet, maar daar houdt het wel mee op.

Elfjes zijn gay

Overlord II - Minions kunnen nu ook op de rug van wolven en spinnen rijden!

Hier en daar valt er dan ook best wat commentaar te leveren op de verbeteringen die zijn doorgevoerd in Overlord 2. Ondanks de aanwezigheid van een kaart, is het soms nog niet helemaal duidelijk wat je nou precies moet doen en hoe je daar moet komen. Dit was dan ook mijn grootste punt van kritiek op Overlord II. Zo nu en dan wordt je gedwongen om als een blinde kip te zoeken. Het feit dat dit mijn grootste kritiekpunt is, zegt heel veel over de aanpassingen die het Delftse Triumph Studios heeft gedaan om dit spel te maken. Er is duidelijk veel liefde in Overlord II gestoken en men heeft goed gekeken naar de kritieken op het eerste deel. Hier en daar hadden de ontwikkelaars wel iets beters kunnen verzinnen voor de camera, want hoewel je nu zelf controle hebt over de camera loopt dit nog niet altijd even soepel. Het is echter muggenziften, want tijdens het spelen van Overlord II heb ik eigenlijk continu lol gehad. De humor, het vechten, de puzzels, ik heb er gewoon erg veel plezier van.

Natuurlijk is Overlord 2 niet slechts een verbetering van het eerste deel. Dit vervolg wordt opgefleurd met nog meer humor en mogelijkheden. Zo zullen jouw minions voor het eerst in hun miezerige bestaan op de rug van wolven en spinnen kunnen klimmen. Op deze manier worden ze nog sterker. Bovendien jatten de minions wederom alles wat los en vast zit. Zo worden de minions dus veel sterker, en bovendien zijn ze veel grappiger dan voorheen. Daarnaast ben je als Overlord veel meer betrokken in de chaos die de minions veroorzaken. Magie speelt hierin een centrale rol. Zo kan je normale mensen betoveren en mee laten vechten met jouw minions. Het is zelfs mogelijk om één van je minions om te toveren tot een raket. Erg grappig. Toen ik voor het eerst kennismaakte met de elven in Overlord II kon ik een brede grijns op mijn gezicht niet verbergen. Iedereen die bekend is met spellen als World Of Warcraft weet dat iemand die met een Night Elf speelt of een meisje is, of gay, of een n00b. Toen de eerst elf in Overlord II frivool in beeld kwam en het opnam voor alles wat lief en pluizig is, kon ik dus echt niets anders dan lachen!

Conclusie

Eerder dit jaar ontstond er een grote mediahype rond Killzone 2. Deze PlayStation 3 shooter werd zelfs gepimpt in Pauw & Witteman. Hoewel Killzone 2 een leuke shooter is, vond ik de hype lichtelijk overdreven. Ik heb echter altijd een zwak voor het Nederlandse product en dat schuif ik dan ook niet onder stoelen of banken. Ik ben van mening dat Overlord II een dergelijke hype ook verdient. Overlord II is absoluut een spel dat ik iedereen wil aanraden. De game heeft een goede opbouw, zit boordevol humor en is ontzettend goed geproduceerd. In potentie is Overlord 2 één van de grootste games van dit jaar, en voor mij in ieder geval de grootste release van Nederlandse bodem.

Het origineel van dit (aangepaste) artikel verscheen op GameRush.nl

Zo nu en dan bespreek ik een applicatie voor de iPhone. Dit kan een spel zijn, maar ook een applicatie die meer nut heeft dan enkel het verdrijven van de tijd. Alle Apps die ik bespreek voor de iPhone zijn te downloaden in de App Store van iTunes. Deze week bespreek ik een game van het zoveel geroemde ngmoco:). Eerder bracht deze ontwikkelaar al spellen als Word-Fu, Rolando en enkele andere games. De ontwikkelaar heeft recentelijk Topple 2 uitgebracht en een leuke toevoeging is de integratie van Twitter in deze game. Klopt, ik heb nog nooit eerder een ngmoco:) game gespeeld.

Topple 2 is een spel waarin stapelen centraal staat. Alsof het Tetris-blokken zijn moet je de bekende vierkantjes, rechthoeken en anders gevormde blokken op elkaar stapelen en zo binnen de tijd een bepaalde hoogte bereiken. Een potje duurt ongeveer één minuut en dus moet je snel stapelen en handelen. In Topple 2 is er echter, in tegenstelling tot Tetris, sprake van zwaartekracht. Hierdoor kunnen blokken naar beneden vallen. Dit mag slechts met vier blokken gebeuren, anders is je poging ten einde. Het leuke is dat je gebruik kunt maken van de bewegingssensoren in je iPhone. Wanneer jouw toren dreigt om te vallen, kan je je iPhone kantelen in een wanhopige poging om de boel overeind te houden.

In Topple 2 kan je uitdagingen aangaan met andere Twitteraars

Topple 2 is als spel een beetje aan de minimale kant. Het komt veelal neer op het in balans houden van een toren die eigenlijk al lang zou moeten omvallen. Toch wordt Topple 2 net iets leuker wanneer jouw iPhone op het internet is aangesloten. Zorg dan ook dat je een Facebook- of Twitter-account hebt, want dan kan je andere Topple 2-spelers via die sociale netwerken uitdagen. Daarnaast kan je via WiFi (dus niet via G3) tegen andere Topple 2 spelers spelen. Dit is een leuke extra, maar eigenlijk is het niet erg praktisch voor de gamers-on-the-go. Wat dat betreft zijn de Twitter-uitdagingen een stuk beter verzonnen. Dit is niet het enige wat Topple 2 interessant maakt, want daarnaast beschikt Topple 2 – het is één van de grote updates sinds het eerste deel van Topple – over de mogelijkheid om muziek die je op je iPhone hebt staan tijdens het spelen van het spel te luisteren. Erg handig, vooral wanneer je onderweg bent en toch al muziek of podcasts (wat ik vaak doe) aan het luisteren bent.

Topple 2 is een leuke game, maar het is vooral de competitieve / sociale integratie met Twitter en Facebook wat de game echt interessant maakt. Het stapelen is leuk, maar daar kan je niet echt tijd mee doden. De sociale uitdagingen zijn wat dat betreft de echte meerwaarde voor Topple 2.

Topple 2 is te downloaden in de App Store voor 2,39 euro.

Peggle op de iPhone

Zo nu en dan bespreek ik een applicatie voor de iPhone. Dit kan een spel zijn, maar ook een applicatie die meer nut heeft dan enkel het verdrijven van de tijd. Alle Apps die ik bespreek voor de iPhone zijn te downloaden in de App Store van iTunes. Deze week bespreek ik de logische eerste game die ik ooit gedownload heb voor mijn iPhone: Peggle. De meest verslavende game waarin geluk een vaardigheid wordt.

Ik besef me heel goed dat de ‘Peggle Hype’ meer iets is van eind 2008. Ik snapte het nooit en heb me in die tijd ook nooit aan Peggle gewaagd. Toen ik las dat PopCap Games voor World Of Warcraft een applicatie had ontwikkeld om Peggle te spelen tijdens World Of Warcraft besloot ik om toe te happen. Ik was toen erg onder de indruk, dus zodra ik mijn iPhone binnen had gekregen van T-Mobile was het voor mij duidelijk dat ik Peggle in huis ging halen.

Peggle Fever krijg je op het moment dat je alle rode peggs hebt weggespeeld.

Peggle lijkt een beetje op een kansspel. Je schiet een balletje naar beneden in een wirwar van andere balletjes, ook wel peggs genoemd. Deze objecten staan stil of bewegen in fase. Het is jouw taak om alle rode peggs te raken, terwijl je voor blauwe gewoon punten krijgt, voor de paarse bonuspunten en voor de groene peggs de kracht van je Peggle Master vrijspeelt. Peggle bestaat uit verschillende werelden en in elke wereld kan je een Peggle Master vrijspelen. Elke Peggle Master, een grappig dier of wezentje, heeft zijn eigen speciale schot. Zo kan je bij de één precies zien welke kant jouw balletje op gaat stuiteren, terwijl je bij de andere een explosie krijgt die alles in de nabije omgeving kapot maakt.

Ondertussen beweegt er in de bodem van je scherm een emmer heen en weer. Wanneer jij een balletje schiet, valt deze via alle peggs naar beneden. Heb jij je schot goed getimed, dan komt jouw balletjes in de emmer en mag je nog een keer schieten. Omdat het aantal schoten nogal beperkt is, zijn dit soort bonusballen een welkome toevoeging. Het is een ware kunst om hier zovaak mogelijk gebruik van te maken. Zodra je alle Peggle Masters – het zijn er tien in totaal – hebt vrijgespeeld, weet Peggle nog genoeg uitdagingen te bieden. Bovendien kan je altijd nog proberen om highscores te verbreken.

De rode peggs moet je dus raken en de emmer aan de onderkant van het scherm levert een gratis bal op.

Op het eerste oog lijkt Peggle echt een spel te zijn waarbij je gewoon heel erg veel geluk moet hebben. Zodra je het spel gaat spelen en goed gebruik maakt van de unieke krachten van de Peggle Masters, heb je snel door dat er wel iets meer bij komt kijken dat alleen geluk. Met een dubbele tik op het scherm kan je bovendien inzoomen op het speelveld. Hierdoor kan je jouw balletje met nog meer precizie lanceren. Peggle heeft een enorme verslavingsfactor. Bovendien is Peggle echt een spel dat je even in een pauze, tijdens een busrit, of tijdens die tien minuten in de kleinste kamer van het huis kunt spelen. Bovendien heeft Peggle een leuk competitie element waarbij je kan proberen om betere scores te halen dan je vrienden.

Recentelijk hebben de makers van Peggle hun spel voor 0,79 euro aangeboden in de App Store. Dit heeft er voor gezorgd dat Peggle van de zestigste plaats in de download top 100 naar de eerste plaats is gestegen. Op dit moment ligt de prijs voor Peggle echter weer op 3,99 euro.

Peggle in the iTunes Store.

Ik weet niet eens of ik er echt bij hoor, maar de Pokémon-generatie is een generatie jongeren die opgegroeid is met het verzamelen van Pokémon en het bevechten van andere Pokémon op de klassieke Gameboy handcomputer. Pokémon begon dan ook niet op televisie, maar op de spelcomputer. Inmiddels is de animatieserie tien seizoenen oud en hebben we vier generaties van de beroemde Pokémon games voorbij zien komen en een nog veel grotere hoeveelheid spin-offs. Pokémon Platinum brengt ons terug naar de essentie van de Pokémon-serie, en  Pokémon Platinum ligt nu in de winkel voor de Nintendo DS.

Pas wanneer je een Pokémon hebt verslagen, kan je m toevoegen aan je eigen collectie.

Gotta catch’m all!
Toen de eerste Pokémon-game verscheen, was het 1999. Ik vermoed dat ik net iets te oud was om me in Pokémon te verdiepen, maar kinderen tussen de zeven en vijftien jaar waren helemaal gek van datgene wat de Pokémon-games op tafel brachten; verzamelen. In essentie is Pokémon niets meer dan een verzamel-game, afgeleid van de favoriete kinderbezigheid van gamedesigner Satoshi Tajiri; het verzamelen van insecten. Het verkrijgen van Pokémon doe je door ze te vinden in de natuur. Wanneer je een Pokémon tegenkomt, moet je deze bevechten met de Pokémon die je in je bezit hebt. Zodra de tegenstander verzwakt is, kan je ‘m vangen en opnemen in jouw Pokéball samen met de rest van jouw Pokémon-team. Ondertussen worden de verschillende Pokémon door het vele vechten, sterker en sterker en kunnen ze evolueren tot een groter type Pokémon met meer krachten. In essentie is er altijd weinig verschil geweest tussen de vele Pokémon-games, en dat is helaas met Pokémon Platinum ook het geval. Ten opzichte van de eerdere generaties komen er flink wat nieuwe Pokémon voorbij, maar in essentie is de gameplay gelijk gebleven. Je loopt met je personage door een spelwereld waar je moet bewijzen dat jij de beste Pokémon Trainer bent. Dit doe je door mee te doen aan toernooien en zodoende Pokémon badges te verdienen. Ondertussen moet je natuurlijk zorgen dat jouw Pokémon wel sterk genoeg zijn om deel te nemen aan dergelijke toernooien.

Naast het vele zoeken en vechten kan je in Pokémon Platinum ook nog opdrachten uitvoeren voor bewoners het dorp.

Tien jaar lang zoeken en vechten
Hoewel er in Pokémon Platinum in ontzettend veel verschillende Pokémon te vinden zijn, kan je deze niet allemaal gebruiken tijdens de vele gevechten. Je moet keuzes maken. Elke Pokémon heeft zijn eigen krachten, een zo zijn stroomtype Pokémon sterk tegen watertype Pokémon, maar niet tegen bijvoorbeeld een grastype. Je keuze wordt beperkt tot zes Pokémon die je op een gewenst moment kunt wisselen in een gevecht. Let wel, het is gelukkig niet noodzakelijk om alle Pokémon uit de game te verzamelen. Gedurende je pogingen om de ultieme Pokémon Trainer te worden, ga je vaak genoeg op avontuur op verzoek van een wijze oude man. Toch blijft het verzamelen een zeer prominente rol innemen. Je moet immers de beste set aan Pokémon in je Pokéball krijgen om uiteindelijk Pokémon Champion te worden. Zoeken, zoeken, vechten, zoeken en nog meer vechten zijn dan ook de kernwoorden voor Pokémon Platinum. Deze gameplay zorgt al tien jaar voor succes, dus waarom zou deze formule vervangen worden? Als extraatje is het mogelijk om gevechten op te nemen en te delen met je (online) vrienden, en kan je in de Battle Arena tegen andere gamers strijden.

Conclusie
Ik was nog een Pokémaagd en ik schaam me daar niet voor. Ben jij ook een Pokémaagd, dan is het helemaal niet zo erg om Pokémon Platinum in huis te halen. Al is het spel een repetitief, het is een leuk spel voor mensen met een verzameldrang. Je moet je echter wel voorbereiden op urenlang zoeken en vechten. Wellicht dat fans hier ooit een keertje moe van worden, al zullen de verkoopcijfers ongetwijfeld anders laten zien. Fans kopen Pokémon Platinum omdat het Pokémon is, en oudere gamers zullen veel herkennen van datgene wat zij vroeger gespeeld hebben. Je zou het een win-winsituatie kunnen noemen, maar de verliezer is de fan die drie keer dezelfde game koopt.

Met dank aan Arlette

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op: Gamerush.nl