Skylanders is beroemd

Dankzij de vrijgevigheid van de Nederlandse game-industrie kon ik wat leuke goodies voor de kinderen meenemen: Skylanders posters, polsbandjes, tasjes, Sonic-mutsjes, Mario & Sonic-rugzakjes, Mario-stickers. Dit allemaal dankzij de vrijgevigheid van uitgevers Sega, Nintendo en Activision.

Zodra de kinderen binnenkwamen, was er een ding dat mij onmiddellijk opviel. Stuk voor stuk waren ze bekend met Skylanders.Een gameproduct met plastic speelgoed dat via een USB-platform de fysieke figuurtjes digitaal in een spel plaatst. Ik vind het geniaal, maar had nooit verwacht dat ze allemaal Skylanders zouden kennen. Het is immers de eerste game in de serie, de beloofde televisieserie is er nog niet en buiten de game is er eigenlijk weinig in de winkel te vinden. Dat was verbazing nummer één! Dat tweede was dat Sonic, hoe herkenbaar hij dan ook voor mij is, voor Nederlandse kinderen een anoniempje in de gamewereld is. De blauwe egel werd wel herkend, maar de naam was een groot vraagteken.

Mist de PEGI-keuring zijn doel?

In de studio zaten kinderen van ongeveer tien tot maximaal vijftien jaar. Een rondvraag bij de kinderen leerde mij al snel dat de PEGI-keuring niet iets is waar zij of hun ouders zich druk om maken. De favoriete spellen waren Call of Duty: Modern Warfare 3, The Elder Scrolls V: Skyrim en de Mario-spellen. Vooral Call of Duty werd veelvuldig genoemd. Dat mag toch wel als opmerkelijk gezien worden, aangezien die game een 18plus-keuring heeft.

Natuurlijk heb ik geen breed onderzoek kunnen doen naar het speelgedrag van kinderen. Maar ik heb wel even met ze kunnen praten. Schieten en explosies worden gezien als iets dat cool is. Ze spelen echt niet allemaal online en ik had ook niet het idee dat ze stuk voor stuk de game hebben uitgespeeld. Eigenlijk is het gewoon hetzelfde als soldaatje spelen, gewoon even lekker knallen.

Maar het spel heeft een 18plus-keuring en zij zijn dus minderjarig. “Dat maakt helemaal niet uit”, reageert de een. Een ander kreeg ‘m voor zijn verjaardag van zijn ouders.  Op de hoogte zijn ze echter wel, want zeker de helft van de kinderen kon de releasedatum van de nieuwe Call of Duty zonder na te denken noemen. Het is dus niet alleen iets wat ze mooi en leuk vinden, het is bovendien een spel waar ze echt naar uit kijken.

Ondanks alle goeie wil van het Nicam en PEGI lijken deze instanties er op dit moment niet in te slagen de keuring aan de man te krijgen. Natuurlijk houden uitgevers zich aan de regels van de keuringsdienst en natuurlijk zijn er wetten en regels waar gamebedrijven aan moeten voldoen. Bovendien kunnen jonge kinderen spellen met veel geweld niet langer kopen in de winkel, de winkelier riskeert anders een flinke boete per overtreding.

Ondertussen zijn het de ouders die de spelbreker blijken te zijn. Mist PEGI dan zijn doel? Wanneer kinderen maar genoeg zeuren, treiteren, irriteren dan krijgen zij hun zin toch wel. Of misschien hoeven ze alleen maar puppy-oogjes op te zetten? Bovendien ontbreekt het de ouders aan kennis. ‘Als mijn kind Call of Duty wil, dan krijgt hij Call of Duty’, zullen velen denken. Ouders zijn zich veelal niet bewust van de inhoud van spellen en denken dat een schietspelletjes gewoon een schietspelletje is.

Als je je als ouder niet langer verdiept in de hobby’s van je kind, vind ik ook niet dat je op zaterdagochtend naast het veld mag staan schreeuwen bij de voetbalwedstrijd van zoonlief. Oh, en vitamines zijn dan ook geen verplichting meer! Elke avond patat, pannenkoeken en pizza. En ben je het daar als ouder niet mee eens ga dan ook eens letten op de games die je kind speelt.

Beelden van Emma TV worden niet vrijgegeven in verband met de privacy van de zieke kinderen. 

Runespell: Overture van Mystic Box uit Den Haag

Door elementen uit poker en rollenspellen samen te voegen, hoopt Hoffman de beste gamedrug ooit te hebben uitgevonden. “Maar de tijd zal het leren”, zegt hij bescheiden. Redenen om uit de hoogte te doen, heeft hij niet. Runespell: Overture is immers de eerste game van de gamestudio.

Hoffman is er echter zeer bij gebaat dat Runespell: Overture financieel een succes wordt. De game is gemaakt met eigen geld. Elke beslissing is dan ook wel overwogen gemaakt. Ik vraag me dan ook af waarom hij zo’n niche wil bedienen. “Als Indie ontwikkelaar is het beter om een niche te pakken dan een algemeen concept, vooral als je spel op een groot online platform als Steam komt te staan”, meent de CEO van Mystic Box. De game zou aansluiten bij de interesse van verschillende doelgroepen, zoals World of Warcraft-spelers en fans van Magic the Gathering.

De game wordt alleen via digitale distributie aangeboden. Momenteel zijn dat Steam en Direct2Drive. Hoe goed het spel zou lopen, wist Hoffman niet. Er komt dus veel risico bij kijken. Toch is Steam volgens hem de beste manier om als onafhankelijke gameontwikkelaar je spel in de markt te zetten. “Binnen een maand weet je wat je hebt verkocht en krijg je geld overgemaakt. Bij de traditionele publishers werk je vaak met een verkoop per kwartaal en dan nog een betaaltermijn van x dagen na verkoop van je spel”, aldus Hoffman.

Runespell: Overture van Mystic Box uit Den Haag

Om winst te maken op Runespell: Overture moeten flink wat spellen verkocht worden. De productie heeft grofweg rond de 200 duizend euro gekost. In eerste instantie verschijnt het spel, dat gemaakt is op de Unity-engine, alleen voor de pc en Mac. “Dankzij Unity kunnen we het ook nog overzetten naar andere platformen”, vertelde Barry Hoffman mij. Het spel is voor 9 euro verkrijgbaar via Steam.

Op vrijdag 2 september kreeg ik een e-mail van Hoffman. Twee weken na de release van het spel heeft de gamestudio al break-even gedraaid. Dat zou ongeveer neerkomen op 31 duizend verkochte exemplaren. Hiermee was het spel de nummer 5 op de wereldwijde verkooplijst van Steam. Dat is een mooi resultaat voor een eerste game van een kleine Haagse gamestudio!

Gameontwikkelaars hebben niet de behoefte elke dag handtekeningen uit te delen aan fans en paparazzi in de voortuin te vinden. Ze willen helemaal niet beroemd zijn. “Het gaat om de games, laat die maar voor zichzelf spreken”, legt directeur Jim Ryan van Sony Computer Entertainment uit voor de camera van Novum Nieuws.

De game-industrie bestaat nu ongeveer dertig jaar. Het is niet gek dat mensen filmregisseurs wel kennen, maar de bedenkers van games niet. “Het is een prille industrie. Mettertijd zullen wij onze positie veroveren en verankeren in de populaire cultuur”, meent directeur Eric Hirshberg van Activision.

Ook de ontwikkelaars die eigenhandig spellen maken, houden zich liever met hun werk bezig. Zo wil David Rutter, de man achter de recente voetbalspellen uit de FIFA-reeks, zijn game gewoon zo goed mogelijk maken en daar lol in hebben.

Glen Schofield, het brein achter Call of Duty: Modern Warfare 3, denkt dat het misschien wel aan iets anders ligt. “Misschien zijn wij niet vlot genoeg of zijn we te lelijk”, grapt hij voor de camera. “We zitten dan ook zestien uur per dag binnen op kantoor.”

Voorlopig hoeven we dus niet te verwachten dat er een Kanye West of Lady Gaga uit de game-industrie opstaat. Helemaal onmogelijk is het niet. “Ik was al op televisie bij Jimmy Fallon om Call of Duty: Modern Warfare 3 voor het eerst aan het publiek te tonen”, zei Hirshberg. Volgens hem zit de ‘gamester’ er langzaam aan te komen. (Novum Nieuws)

De opkomst van gratis games

Runes Of Magic - screenshot - Een gratis MMORPG voor op de PC.

Wat dat betreft is het Free 2 Play-verdienmodel een stuk nieuwer van aard. Het is niet alleen nieuwer, maar het is voor diverse projecten de redding geweest. De online game Lord of the Rings Online dreigde ten onder te gaan door abonnementsgeld te vragen. Toen Turbine Entertainment besloot het spel gratis aan te bieden en spelers te laten betalen voor extra’s in het spel steeg de omzet met vierhonderd procent. Ook het aantal spelers nam toe. Andere voorbeelden die succesvol de overstap naar Free 2 Play hebben gemaakt, zijn onder meer Archlord en Dungeons & Dragons Online. Daarnaast zijn er MMO’s die geheel gratis worden aangeboden, zoals het afgebeelde Runes of Magic van Frogster.

De opkomst van gratis spellen op Facebook en voor de iPhone onderbouwen de trend. Spellen als Smurf’s Village en Tiny Tower worden gratis aangeboden voor de iPad en iPhone. Spelers kunnen vervolgens gamevaluta kopen om het leven in hun spel net iets gemakkelijker te maken. Voor twee of drie euro kan een gamer zichzelf een hoop werk besparen. Dit zelfde gaat op voor spellen op Facebook, waaronder Farmville, Cityville en het vorige week gelanceerde The Sims Social.

Dit nieuwe verdienmodel zorgt voor de komst van nieuwe bedrijven. Zynga (o.a. Farmville), massively multiplayer online game-uitgever Bigpoint en Spil Games, een Nederlandse uitgever van webspelletjes, zijn bekende voorbeelden van bedrijven die nieuwe manieren van geld verdienen aangrijpen. Dit soort bedrijven zagen aan de poten van de troon van Activision Blizzard, Ubisoft en Electronic Arts. Het lijkt dan ook niet meer dan logisch dat bedrijven moeten innoveren. Nieuwe spellen moeten komen die speciaal gemaakt zijn om gebruik te maken van de nieuwe verdienmodellen.

In de afgelopen twee jaar hebben diverse game-uitgevers miljoenen uitgegeven om makers van zogenaamde social games op te kopen. Zo is Playfish verantwoordelijk voor The Sims Social van Electronic Arts, terwijl EA recent ook nog eens Popcap opkocht. Ondertussen zou Zynga een miljardenbedrijf zijn dat nadenkt over een beursgang.

De massa betaalt geen cent

Axel Schmidt - Corporate Communications, Frogster Interactive Pictures AG

Bedrijven geven miljoenen uit om maar mee te kunnen met het bootje dat ‘Free 2 Play’ heet. Gratis spellen aanbieden aan de massa in de hoop dat een klein percentage genoeg geld uitgeeft om het spel rendabel te maken.

“Voor onze online games betaalt vijf tot tien procent van de spelers genoeg geld om er voor te zorgen dat de overige 95 procent gratis kan spelen”, vertelde Axel Schmidt van Frogster Interactive ons. Ik had verwacht dat de een-op-vijf-regel hier op zou gaan, maar kennelijk is het percentage (in ieder geval in dit voorbeeld) nog veel schever.

De eerste kennismaking met het verdienmodel had Frogster enkele jaren geleden met Bounty Bay Online, een online spel dat in 2007 werd omgezet van abonnement naar Free 2 Play. Toen bleek dat hier geld te verdienen viel, heeft het bedrijf nog een paar gratis spellen gelanceerd. Op grafisch gebied is de vergelijking met World of Warcraft, dat toch altijd wordt gezien als het grote broertje waar tegenop gebokst moeten worden, zeer gemakkelijk te maken. Begin volgend jaar komt Frogster echter met Tera, een game waar spelers een abonnement voor moeten afsluiten.

“De ontwikkeling van Tera kost ons tientallen miljoenen, dergelijke premium games zijn geschikt om met een abonnement op de markt te zetten”, beweert Schmidt. Duidelijk wordt het echter niet. Volgens de woordvoerder van Frogster is de aard van een game bepalend voor de manier waarop zijn bedrijf geld wil verdienen. De beslissing moet volgens hem vroeg in de ontwikkeling van een game bepaald worden.

Michael Ryder - Managing Director International Operations, Blizzard Entertainment

Blizzard Entertainment is natuurlijk heer en meester. Met World of Warcraft krijgt de gamestudio elke maand 12 euro per speler binnen. Je kunt de berg met geld al zien liggen als je weet dat de game ruim elf miljoen spelers heeft. Michael Ryder, vicevoorzitter en uitvoerend managing directeur international operations van Blizzard Entertainment, is uiteraard zeer content met het succes van het door menig gamer zo geliefde WoW.

Ondanks het ongekende succes van gratis online spellen wil Ryder niks weten van een gevaar voor World of Warcraft. “We zien het free-to-play verdienmodel niet als iets onvermijdelijks, maar we zijn op de hoogte van de successen die om ons heen geboekt worden”, zegt Ryder. Blizzard zou het gratis aanbieden van een spel alleen overwegen als het past bij de betreffende game.

Geruchten over Project Titan, de nieuwe online game van Blizzard, zullen hierdoor gestimuleerd worden. Titan zou namelijk een gratis online game kunnen worden. Ryder deed geen uitspraken over Titan, maar liet weten dat Blizzard het free-to-play verdienmodel alleen zou omarmen als de game daar geschikt voor is.

Heeft Free 2 Play de toekomst?

Als het gaat om de toekomst dan is het voorlopig koffiedik kijken. Waar iedereen het wel over eens lijkt te zijn, is dat Free 2 Play niet zal verdwijnen. Zo denkt Axel Schmidt dat browsergames en crossplatformgames volledig gedomineerd worden door het Free 2 Play-verdienmodel. Maar games met het abonnement zullen volgens hem niet verdwijnen. “Het is afhankelijk van de game, en als de game goed is dan kunnen alle verdienmodellen werken”, laat de man van Frogster weten. Hiermee sluit Schmidt zich aan bij Mike Ryder van Blizzard. Al liet Ryder weten dat hij meer dan tevreden is met de manier waarop zijn bedrijf geld verdient met World of Warcraft.

Reinout te Brake, oprichter iQu

Bij deze vraagstelling komt echter een bedrijf als iQu (het oude MMO Traffic) om de hoek kijken. Zij volgen gamers jarenlang en kunnen op die manier voorspellen wat voor games interessant zijn voor een bepaalde doelgroep. Hierbij kijken ze niet alleen naar leeftijd en geslacht, maar wordt diep ingegaan op de online interesses van gamers. “Kleine prijsjes voor een spel maken het gemakkelijker voor gamers om te hoppen tussen games”, meent Reinout te Brake van iQu. Dat zou dan ook een reden zijn waarom zoveel online spellen bestaan.

Te Brake denkt dat de game-industrie zichzelf misschien wel ‘in de voet geschoten’ heeft. “Door games gratis aan te bieden, creëer je verwachtingen bij gamers”, zegt de oprichter van iQu. “Het is zaak voor de ontwikkelaar om spelers naar een bepaald level te krijgen en vervolgens die betaling te laten maken. Daarna moeten ze natuurlijk in het spel gehouden worden.”

Ongeacht de keuze van een ontwikkelaar om abonnementsgeld te vragen of het met de verkoop van virtuele goederen te proberen, is er volgens te Brake geen goed en geen fout. “Free 2 Play is momenteel de trend, tenzij jij een game kunt bouwen waar gamers echt voor willen betalen”, zegt te Brake. En om met World of Warcraft af te sluiten… “Zij waren de eerste, en zullen de laatste zijn die de overstap maken naar het free-to-play verdienmodel.”

En als jij denkt dat The Old Republic dan de heilige graal is voor MMO’s met een abonnement, dan moet je te Brake nog overtuigen. “Ik hoor zoveel over The Old Republic dat ik denk dat het wel heel erg oud is…”

Games aansturen met je brein door Zoomin_Nederland

Oh en mocht je het gehele interview willen bekijken, dan kan je dat na de break doen. Dan zie je namelijk de productie van Zoomin / Novum Nieuws.

Dinsdag las ik een artikel op Develop Online waarin Frank Gibeau van Electronic Arts aangeeft dat Crunch Time geen verplichting mag zijn voor werknemers. Als bestuursvoorzitter van EA Games zegt Gibeau natuurlijk niet dat werknemers onder druk gezet worden. Hij zou wel gek zijn. Gibeau is van mening dat marketingmanagers ook moeten overwerken wanneer het ontwikkelingsteam dat doet. “Het zweet moet eerlijk verdeeld worden”, meent de topman van Electronic Arts. Gibeau spreekt zijn waardering uit voor werknemers die overwerken omdat zij de game zo goed als mogelijk willen afleveren, maar hij benadrukt dat het om een groepsgevoel en teamverband gaat.

Het probleem van de game-industrie is dat mismanagement altijd en overal terug te vinden is. Deadlines van uitgevers moeten gehaald worden, leidinggevenden stellen plotseling meer eisen en de medewerkers moeten overwerken. Crunch Time klinkt eigenlijk best gezellig, maar het is een serieus probleem van een industrie die vol zit met veel te enthousiaste mensen met mooie ideeën. In 2004 en 2005 kwam Electronic Arts in opspraak toen Erin Hoffman, een vrouw van een medewerker van Electronic Arts, op LiveJournal een blog schreef onder de naam EA Spouse. In haar verhaal vertelde ze over de werkomstandigheden bij Electronic Arts en over de wijze waarop het bedrijf omging met overwerken en lonen. Haar huwelijk zou er aan kapot gaan, stelde ze toen. Inmiddels werken Hoffman en haar man samen bij 1st Playable Productions en hebben ze samen de website Gamewatch opgericht.

Toen Call of Duty: Black Ops werd gelanceerd, was ik in Amsterdam om te praten met een van de ontwikkelaars. Brian Anderson is lead designer bij gamestudio Treyarch en hij is vooral verantwoordelijk voor de grafische elementen uit het spel. Zo is hij enorm trots op de belichting in de game en de manier waarop het licht en het weer invloed hebben op de sfeer. Met hem sprak ik over de game, maar ik stelde hem ook nog een paar vragen over Crunch Time.

“We werken altijd ontzettend hard, maar komen altijd in tijdsproblemen. Elke kunstvorm heeft hier problemen mee, en kunst is nooit compleet. Als je mij een ding zou kunnen geven om de perfecte game te maken, dan is dat simpelweg meer tijd”, reageerde Anderson toen ik hem iets vroeg over datgene wat hij aan Black Ops zou willen verbeteren. Hoe komt het dan toch dat er in de game-industrie zoveel problemen zijn met tijdmanagement?

“Mensen vergeten soms dat dit nog een erg jonge industrie is. Elk project leren we iets nieuws en die lessen proberen we toe te passen op onze volgende projecten. Daar gaat veel tijd in zitten,” vertelde Anderson. “Ik heb sinds kort een gezin en dus is Crunch Time een serieus probleem voor mij, maar het is ook belangrijk dat we hard werken om een goed product af te leveren.”

Het is natuurlijk een beetje alsof je aan een alcoholverslaafde vraagt of hij verslaafd is. Natuurlijk zegt hij van niet. “Niemand zette een pistool tegen mijn hoofd. Ik deed het omdat ik het wilde. Veel mensen uit de industrie zullen zo reageren. Ja, we moeten soms onredelijk lange dagen maken, maar we doen dat omdat we een goede game willen leveren aan de fans”, vervolgde de designer van Treyarch.

Volgens Brian Anderson ligt het probleem van Crunch Time niet alleen bij de planning van de ontwikkelaars zelf, maar ook bij de moderne werkomstandigheden waarin marketingafdelingen en winkelketens de games precies op tijd moeten krijgen om ervoor te kunnen zorgen dat het spel een succes wordt. Anderson denkt dan ook niet dat Crunch Time snel zal verdwijnen. “Het is onze taak als ontwikkelaars om het ontwikkelingsproces te optimaliseren en we moeten anticiperen wanneer iets dreigt uit te lopen.”

Het is een strijd tussen de kunstenaar en de zakenman. De kunstenaar wil het mooiste ooit maken, terwijl de zakenman wil dat het product geleverd en verkocht wordt. “Dat is een logisch contrast omdat de kunstenaar de zakenman wel nodig heeft om zijn kunstwerken te kunnen maken”, meent de ontwikkelaar.

Het werk dat mensen doen in de game-industrie is een arbeid uit liefde. Veel mensen in de game-industrie belanden in deze industrie omdat ze een passie hebben voor alles dat met virtueel schieten en joysticks te maken heeft. Shelly Warmuth schreef een mooi artikel over Crunch Time en het hebben van een liefde tijdens die periode. Voor sommigen blijkt dat verdomde lastig te zijn, maar Shelly heeft tips.

Toen ik met Brian praatte, bleek uit alles dat hij zeer goed op zijn woorden lette. Hij kon niets verkeerd zeggen, zo leek het door zijn hoofd te spoken. Toen ik hem vroeg of hij nog meer steden aan ging doen, vertelde de Amerikaan dat hij samen met zijn vrouw in een mooi hotel zat in Amsterdam. Na de premièreavond van Call of Duty: Black Ops wilde hij nog een paar Europese steden aandoen, gewoon voor de lol samen met zijn vrouw.

Plots schoot er iets door mijn hoofd.

Dit was zijn vakantie, zijn moment van rust na een lange periode hard werken…

Deze reis naar Europa was zijn goedmakertje richting zijn vrouw, en nog zat hij daar met mij te praten over de game die hem in een paar maanden tijd misschien net iets grijzer heeft gemaakt.

Plots voelde ik me schuldig.

Ik gaf hem een hand en wenste hem veel plezier in Amsterdam en met zijn reis. Ik zei hem dat hij wil lief moest zijn voor zijn vrouw. “Ik heb nog veel IOU’s uitstaan”, grapte hij. “Veel plezier met Black Ops.”

Voor mij was er een belangrijke reden om naar Firstlook te gaan: Duke Nukem Forever. Hoewel het leuk is om veel (oude) bekenden te zien, was de terugkeer van The Duke voor mij het belangrijkst. Man, wat heb ik die games vroeger veel gespeeld. Zelfs de platformgames speelde ik kapot, en dat werd met Duke Nukem 3D alleen maar erger. Sinds ik begon met schrijven voor Ownage.nl in 2004 schrijf ik al over de komst van Duke Nukem Forever. Ik geloofde er echt in, tot het moment dat 3D Realms failliet ging. Dag droom? Gelukkig was daar Randy Pitchford met zijn gamestudio Gearbox Software. Als een soort antiheld heeft hij El Duke nieuw leven ingeblazen, met als resultaat dat Duke Nukem Forever volgend jaar uit zal komen. Voor Novum kreeg ik de kans om even met Pitchford te spreken tijdens zijn bezoek aan Amsterdam en Firstlook.

Onderstaand vind je de volledige transcriptie van het interview met Randy Pitchford. Voor Fok! heb ik dit interview omgebouwd tot een uitgebreid artikel en aangevuld met een gesprek dat we ‘off-camera’ hadden met de man van Gearbox Software.

Duke Nukem is inmiddels meer dan tien jaar in ontwikkeling. Kan je ons uitleggen wat er zoals gebeurd is?

Randy Pitchford - eigenaar Gearbox Software - in gesprek met Novum Nieuws over Duke Nukem Forever.

Duke Nukem is iets bijzonders. Toen Duke Nukem 3D uitkwam, groeide het uit tot een fenomeen. We vonden het allemaal leuk, de hele wereld vond het leuk. Het karakter en de gameplay maakten de game tot iets unieks. Dus natuurlijk zitten we te wachten op een vervolg, niet waar?

De jongens van 3D Realms wilden de perfecte game maken. Zij waren eigenaar van Duke Nukem, George Braussard, Scott Miller en Alan Blum. Ze wilden een game maken die het verdiende om in de voetsporen van Duke Nukem 3D te treden. Ik denk dat hier een vicieuze cirkel ontstond waarbij ze continu probeerden om de game beter en beter te maken. Perfectie is een belangrijk doel voor die lui, maar perfectie bestaat niet. Geen van ons is perfect en objecten zijn ook niet perfect. Hierdoor ontstaat een uitdaging om zo dicht mogelijk bij die perfectie te komen. Je blijft werken en dingen opnieuw maken, en voor je het weet is er teveel tijd voorbijgegaan.

Mijn studio, Gearbox Software, werd opgericht toen ik bij 3D Realms wegging. Ik begon met werken bij 3D Realms in het midden van de jaren negentig om aan Duke Nukem 3D te werken. Ik voel dat ik op een bepaalde manier mijn carrière aan The Duke te danken heb. Ik heb geholpen dat personage en dat merk te bouwen, dus ik heb altijd een band gehad met Duke. Ik verliet de studio in 1997 en ik startte Gearbox. Daar hebben we heel veel spellen gemaakt, waaronder Half-Life Opposing Force, Borderlands en de Brothers in Arms-serie. Toen wij hoorden dat Duke Nukem in problemen zat, was het verhaal dat de Duke dood was. 3D Realms sloot de deuren, de medewerkers werden ontslagen en de droom dat we het fenomeen Duke Nukem zouden kunnen herleven werd tenietgedaan.

We zaten echter in de positie dat wij konden helpen. Ik heb een geschiedenis bij 3D Realms en ik wist dat George, Alan en Scott mij zouden vertrouwen. Daarnaast heb ik een goede relatie met TakeTwo Interactive, zij hebben de uitgeefrechten voor Duke Nukem. Ik had al met 2K (een onderdeel van TakeTwo) samengewerkt met Borderlands. Ik kon bemiddelen tussen de twee partijen om Duke te laten overleven.

In een ver verleden heb je dus ook Duke Nukem gewerkt, maar zie jij nog dingen terug in Duke Nukem Forever waar jij ooit mee bezig bent geweest?

Nee, niet echt. Dat game waar wij nu aan werken, is in al die jaren zo ontzettend vaak veranderd en doorontwikkeld. Het is Duke Nukem Forever met alles wat nodig is voor een waardig avontuur van Duke. Het is natuurlijk twaalf jaar geleden en Duke Nukem Forever is een moderne game. Er zit helemaal niets in de game dat ouder is dan een paar jaar. Er zijn echter een aantal ideeën overeind gebleven in al die jaren. Het verhaal houdt overigens rekening met het feit dat de game zo ontzettend lang in ontwikkeling is. Het verhaal speelt zich namelijk twaalf jaar na de laatste game af. Duke is de redder van onze wereld en van onze chicks. Hij is nu de grootste beroemdheid op aarde. Hij is een merk geworden en dat weet hij. In deze wereld vol luxe en weelde slaat het noodlot weer toe en moet Duke Nukem de wereld wederom redden uit handen van de aliens.

Randy Pitchford (Gearbox Software) is showing me the encrypted data of Duke Nukem Forever which he keeps in his pocket.

De meeste moderne shooters, zoals Borderlands maar ook Call of Duty, draaien niet zo sterk om een personage. Duke Nukem draait echter volledig om het personage. Denk je dat gamers The Duke na al die jaren nog wel kennen, en denk dat het moderne gamepubliek nog wel zit te wachten op een held als The Duke?

Het is interessant dat een personage als The Duke, met als zijn egocentrische en machismo uitspraken, zo’n icoon kan zijn. Toch is Duke Nukem een van de meest iconische gamepersonages op de wereld. Binnen de wereld van de actiespellen is hij misschien wel de meest bekende held. Jarenlang werd er plaatjes van Duke gebruikt wanneer een mainstream medium een artikel schreef over games. Het waren Duke Nukem en Lara Croft die de toon zetten. Tegenwoordig is hij nog altijd een van de dan wel niet de meest populaire mannelijke actieheld in de wereld van de games.

Het mooie van dit alles is dat de game-industrie zich in de loop der jaren ontzettend serieus is gaan nemen. Alles is zo serieus. Zelfs de helden in de games zijn serieus. Binnen dit landschap keert Duke terug. Hij steekt de draak met zichzelf. De Duke schopt kont en heeft daar nog plezier in ook. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de terugkeer van de Duke voor een frisse wind zorgt. Dat is opmerkelijk, want het is toch al twaalf jaar geleden.

Recente filmreleases zoals The Expendables, Machete, Predators en ook iets oudere titels als Rambo en Rocky brengen die jaren tachtig actiehelden terug. Moeten we de Duke ook zien als een soort herbeleving van dat tijdsbeeld?

Wanneer je een actieverhaal maakt, ongeacht of het een film of een game is, moet je het geloven. Je moet je in kunnen leven in de wereld van het verhaal, en Duke Nukems universum is vergelijkbaar met die van ons, maar dan met een knipoog. Het is belangrijk om de spanning tijdens een actiefilm of een actiegame af en toe te onderbreken voor een rustmoment of een moment om te lachen. Het tempo van een goed verhaal is enorm bepalend. Soms moet een lezer, kijker of gamer de mogelijkheid krijgen om rustig uit te ademen. Door de aard van de Duke, zijn karakter en zijn wereld, is er genoeg ruimte voor het belangrijke en het grappige, de actie en de rustmomenten.

Humor is een belangrijk onderdeel van Duke Nukem, maar daarnaast is The Duke ook erg seksueel actief. Kan je daar iets meer over vertellen?

Duke Nukem Forever - Gearbox Software en 2K Games brengen de game in 2011 uit.

Wat Duke allemaal flikt in zijn wereld, het is behoorlijk wild. Bedenk je even dat zijn wereld op die van ons lijkt. Even als voorbeeld. In Las Vegas is een hotel genaamd de Bellatio, maar in Duke Nukem heet een hotel dat lijkt op dat hotel Fellatio. Als verwijzing naar… je weet wel. [lacht]

De game begint met Duke Nukem die het opneemt tegen de Cycloid Emperor. Dat was de laatste baas uit Duke Nukem 3D. Je speelt eigenlijk een moderne versie van die bossfight. Wanneer je hem hebt verslagen, gaat de camera naar achteren en besef je dat je Duke Nukem bent die Duke Nukem aan het spelen was. Je ziet dat de Duke een controller in zijn handen heeft. Plotseling hoor je de stem van een meisje. ‘Hey Duke, was het een beetje goed?’ waarna haar hoofd omhoog komt. Ze is duidelijk bezig geweest… daar beneden. Daarna komt een ander meisje omhoog en die vraagt ‘En de game was die goed?’ terwijl ze haar mond afveegt. Zij is bezig geweest [lacht]. Hier is een vent die zijn eigen videogame speelt terwijl hij verwend wordt door twee mooie vrouwen. Dat is de wereld waar de Duke in leeft, en willen we niet allemaal in die wereld leven? [lacht]

Hoe zit het eigenlijk met de stem van Duke, heeft Jon St. John wederom epische one-liners voor ons in petto?

Jon St. John doet de stem van Duke Nukem. Het is een geweldige kerel en hoe is goed in vorm voor Duke Nukem Forever. We hebben natuurlijk ontzettend veel nieuwe zinnen voor hem en er zijn nog een paar sessies waar hij voor moet op komen draven. Het grootste deel van zijn werk aan Duke Nukem Forever zit er nu echter wel gewoon op. De vent voegt zoveel toe aan het personage dat de Duke is. De Duke zelf is al sterk en zijn stem versterkt dat gevoel alleen maar. Ik werk al twaalf tot vijftien jaar samen met St. John. Toen Gearbox begon was Half-Life Opposing Force onze eerste game. Dat weten niet veel mensen, maar in die game speelde de rollen van alle soldaten waaronder de drilsergeant.

Een van mijn favoriete quotes van Jon St. John. Er zit een flipperkast in de game. Je kunt zien dat een ontwikkelaar een jaar heeft gewerkt aan die flipperkast alleen. Als dat het enige wat er was in de game, dan was het een prima flipperkast. Het is gewoon een stukje interactiviteit in de spelwereld. Je ziet het staan en kunt er uren mee spelen, of je loopt er gewoon voorbij. Maar goed, ik was dus aan het spelen met die flipperkast. Op een gegeven moment maakte ik een fout en ik verloor de bal. Toen hoorde ik de Duke, Jon St. John, zeggen ‘I’ve got Balls of Fail’, als een verwijzing naar de legendarische Balls of Steel-quote.

Ben je op de hoogte van het feit dat Duke Nukem Forever niet de eerste Duke Nukem-game is die op de markt komt?

Je moet me even helpen herinneren over dit spel. [lacht]

Het heet Duke Nukem: Critical Mass en het spel komt uit op de Nintendo DS.

Duke Nukem Critical Mass wordt uitgegeven door Deep Silver en gemaakt door Apogee Software.

Oh ja, die ken ik inderdaad wel. We zullen wel zien. Ik heb er overigens nog niet mee gespeeld. Scott Miller heeft een deal gesloten met zijn oude vriend Terry Nagy en ze werken er al een tijdje aan. Ik kijk er naar uit. Gearbox heeft het Duke Nukem-merk overgenomen maar oude afspraken zijn bewaard gebleven. Ik ben benieuwd en hoop dat ze er iets moois van maken.

Gaan jullie dan niet op een bepaald niveau samenwerken? Misschien met marketing of een beetje cross-over-verwijzingen?

Ik weet het niet. Die jongens werken een beetje op zichzelf. Ik hoop gewoon dat ze de sfeer van Duke Nukem goed in de game weten te verwerken. We liggen niet in hun vaarwater en zij niet in de onze. Er is geen overlap tussen de twee projecten. Het is interessant om de sleutels van je merk bij andere mensen neer te liggen om te zien wat zij er mee doen. En het is niet de eerste keer. In de tijd van de Playstation zijn meerdere games rond de Duke verschenen. Sommige van die spellen waren best goed.

Als afsluiter ook nog een filmpje dat mijn collega heeft gemaakt over Firstlook.

Deze week zat ik in Keulen om reportages te maken over Gamescom, de grootste gamebeurs van Europa. Veel tijd om te schrijven had ik hierdoor niet. Hiermee verklaar ik dus meteen de radiostilte op mijn blog. Van te voren hadden we, mijn collega Tim en ik, in overleg een aantal onderwerpen uitgekozen om te gaan filmen. Toen we hoorden dat er een Playboy-feest was, wilden we daar wel heen. We gingen een interview doen met Bigpoint, de uitgever van de game ‘Poisonville’ en tevens de host van het feest. Vervolgens bleek alles interessanter te zijn dan verwacht. We kregen de kans om Bernadette Kaspar te interviewen. Deze 26-jarige dame is de Duitse playmate van de maand september.

Inmiddels is het filmpje dat we hebben geproduceerd nu al te vinden op Nu.nl en MSN.nl. Ik heb de embed-functie van Nu.nl, of eigenlijk Zie.nl, gebruikt om het filmpje hieronder weer te kunnen geven. Mocht jij het je afvragen… het feestje was vrij episch.

Meer over deze dame is overigens te vinden op haar eigen website.

Voor Novum Nieuws ben ik vorige week vrijdag naar Londen gereisd dankzij onze vrolijke vrienden van Activision. Daar kregen we een presentatie van ‘James Bond 007: Blood Stone’ en ‘GoldenEye 007′. Naast de presentatie van deze twee games konden we praten met de producers van beide games. Bovendien was de nieuwe Bondgirl aanwezig. Ik heb zo’n twintig minuten met de 23-jarige soulzangeres Joss Stone gesproken over haar ervaringen als Bondgirl, haar carrière en haar niet aanwezige passie voor games. Onderstaand vind je een volledige transcriptie van het interview met Joss Stone.

Typevouten in deze transscriptie tellen niet mee. Nee, echt niet!

Kan je ons vertellen hoe het is om een Bondgirl te zijn?
Het is erg leuk. Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik weet niet waarom ik dit überhaupt doe, maar ik ben er en ik vind het erg spannend allemaal.

Je ziet er natuurlijk geweldig uit vandaag en je mooie jurk, maar was het tijdens de opnames net zo glamour?

Joss Stone - De eerste Bondgirl ooit die een neuspiercing draagt

Oh ja, ik ging elke dag naar mijn werk zoals ik nu ben. Nee, natuurlijk niet. Ik had gewoon mijn spijkerbroek en mijn shirt aan, zoals ik er altijd uitzie. Ik ging daar gewoon heen en deed mijn voice-overs. Dat was leuk om te doen. Het is net zoiets als acteren eigenlijk, alleen hoef je geen bakken met make-up op te doen en je haar twee uur te laten stylen. Dat is normaalgesproken toch het ergste. Het was leuk en erg gemoedelijk. Alleen tijdens de videoopnames had ik haar en make-up, maar echt glamour is het niet. We doen alsof er glitter en glamour is, maar dat is een illusie.

Vond je het dan wel leuk om te doen?
Het was zeker leuk! En de mensen die betrokken zijn bij de ontwikkeling van de game zijn zo cool. Het zijn erg interessante mensen. Normaalgesproken ben ik niet in de omgeving van mensen die games maken. Ik ga meer om met muzikanten, en soms met acteurs. Muzikanten hebben een andere ‘vibe’ dan acteurs, en die verschillen allebei van [twijfelt] gamers, zou je kunnen zeggen. Het is cool en interessant voor mij.

Kan je ons iets vertellen over het personage dat je speelt?

Joss Stone, zoals ze in de game 'Bloodstone 007' te zien is.

Haar naam is Nicole Hunter, ze is een sieradenontwerpster. Dat vind ik best leuk aan haar, want dat betekent in ieder geval dat ze creatief is. Ze is een beetje een hip meisje, een soort van ‘socialite chick’. Ze gaat naar bijzondere feestjes en netwerkt erg veel. Eén van dat soort dus. En ze is erg sterk en intelligent natuurlijk, want ze werkt samen met Bond.

Dus, ze is een goed meisje?
Nou, [twijfelt] wat kan ik zeggen. Misschien wel of misschien niet. Dat weten we nog niet. Je moet hiervoor toch echt het spel spelen. Dat vind ik dan ook wel erg leuk er aan. Je moet het spel spelen om de film te kunnen zien. Er zit namelijk wel echt een film in het spel. Ik heb het script gelezen, en er is een echt verhaal. Je moet het einde halen, want dat is het beste gedeelte [van het verhaal].

Speel je zelf eigenlijk games?
Nee, niet echt vaak. Ik ben niet zo heel erg goed in het spelen van spelletjes. Als ik iets speel, is dat meestal iets in de lijn van ‘Sonic’, ‘Crash Bandicoot’ of ‘Pac-Man’ [lacht]. Ik ben niet zo goed in al die andere spelletjes, maar mijn broer is helemaal in de games. Hij houdt echt van dit soort [verwijzend naar James Bond 007: Blood Stone] games. We hebben de geweren, de auto’s, de explosies en de gestoorde vijanden die overal rondrennen.

Dus hij zou jou weleens kunnen vermoorden in de game?

Joss Stone - barst in lachen uit

Hij gaat mij zeker vermoorden! Steeds weer opnieuw, en nog een keer, en nog een keer. Ik zweer het je, natuurlijk doet hij dat! Hij is mijn broer! [lacht]

Kan je mij iets vertellen over de muziek die je gemaakt hebt voor de game?
Dat was erg leuk om te doen, erg leuk voor mij persoonlijk ook. Ik houd er natuurlijk van om muziek te maken, dus dat speelt zeker mee. De stijl is zo verschillend van datgene wat ik normaalgesproken maak. Daarnaast is de tekst ook nog eens totaal anders van mijn normale repertoire. Dergelijke teksten schrijven was erg interessant, erg dramatisch. “Het kan me niet schelen of ik leef of dood ga, het kan me niet schelen of ik val of omhoog ga.” [I don’t care of I live or die, I don’t care of I fall or fly] Ik ben het niet gewend om dergelijke teksten te schrijven. Het zijn normaal gesproken meer gesprekken. Het was leuk en het was een uitdaging.

Ik heb het nummer opgenomen met Dave Stewart. Hij is briljant en vooral erg snel. Hij pakt zijn gitaar op en zegt ‘Zo gaat het’. Dat laat hij een paar akkoorden horen en vraagt hij ‘Vind je dit wat’. ‘Ja ja, dat is wel lekker’. ‘Ok klaar!’, en dan legt hij zijn gitaar neer en is het klaar. Ik vind het prettig om vlot te schrijven, want dan vang je de momenten van de eerste gedachte. Als je gaat rommelen met je eerste gedachte is het niet langer natuurlijk.

En dan het orkest. Good God! Dat is geweldig. En de vrouw die de stukken van het orkest heeft geschreven, is geweldig. Een geweldige jonge vrouw. Normaal zijn de mannen die dat [een orkest stuk whatever] schrijven oud en niet zo aantrekkelijk, maar zij was als een fee. Alles was erg etherisch. Gewoon schitterend.

Hoe verhouden de teksten zich tot het verhaal van de game?

Joss Stone - British singer - speelt Nicole Hunter in de videogame 'James Bond 007: Blood Stone'

Ik kreeg het script voordat ik het nummer schreef. Dus ik had al een idee van wie Nicole Hunter precies was. Ze is erg sterk, en geeft alles en ze pakt alles. Dus ik heb de tekst van de titelsong “I’ll Take it All” ten dele gebaseerd op het karakter van mijn personage. Daarnaast heb ik de voorgaande nummers beluisterd, en daarna schrijf je het gewoon. Kijk maar wat er van komt. Natuurlijk heb je die inspiratie van het script nodig, maar als het niet bevalt, kan je het altijd nog weggooien. Ik ben nu erg tevreden. Het is goed en ik vind het leuk.

Werk je op dit moment aan een nieuw album en maakt dit nummer daar deel van uit?
Nee, dit nummer is alleen voor dit spel. Het is speciaal gemaakt. Ik werk op dit moment niet aan een nieuw album. Ik heb het oude album ‘Colour me free’ nu, en die is er al een tijdje. Dat is het de komende tijd wel voor mij. Ik ga nu gewoon chillen. Hopelijk doen ze [uitgever Activision] iets met het nummer, maar dat is aan hen.

Ik weet dat je niet veel ervaring hebt met acteren. Althans, wel een beetje
[lacht] een klein beetje

En het acteren dat je in de game hebt gedaan. Zou dat een beginsel kunnen zijn van een nieuw carrièrepad?
Dat weet ik eigenlijk niet. Het zou zo maar kunnen. Als ze mij vragen om weer langs te komen, doe ik dat wel. Weet je wat het is, ik vind het niet echt fijn om me volledig te focussen op iets dat ik wil doen in het leven en daarvoor te stressen. Ik wacht wel tot het op mijn pad komt. Als het de bedoeling is dat het gebeurt, dan gebeurt het. Als ik ooit in een film moet spelen, dan zal dat zo zijn. Zo niet, dan niet. Ik laat me gewoon lekker meeslepen door mijn leven en maak lekker veel plezier. Als er iets leuks komt, dan ben ik er bij! Dus, wie weet.

Dus je bent een beetje een feestbeest?

Joss Stone - Luistert aandachtig naar de vragen van Nederob

Een feestbeest? [begint hard te lachen] ik? Nee. Ik ben een verschrikkelijke feestganger. Niemand vind het leuk om met mij te feesten, ik ben heel erg saai. Nee. Ik vind het wel leuk om naar de pub te gaan, maar… nee. Ik vind het prettig om vrij te zijn, of eigenlijk zorgenvrij gezien de manier waarop ik leef. Ik vind het leuk om het naar mijn zin te hebben en laat me graag inspireren. Maar ik weet niet of ik echt zo’n feestganger ben. Ik denk dat ik er een beetje een hekel aan heb [lacht]. Ik ben niet zo goed in al dat club-gebeuren. Ik ben beter in het maken van iets, lekker thuis een puzzel of een schilderij maken, of een nummer schrijven. Dan voel ik me gelukkig. Gewoon lekker chillen en doen waar ik me goed bij voel.

Ik heb een beetje op het internet gelezen over je. En Mick Jagger heeft tegen je gezegd dat je moet stoppen met roken. Heb je dat ook gedaan?
Dat heeft hij gezegd inderdaad. Hij heeft gezegd dat ik moest stoppen met roken. Maar… daar was ik het niet mij eens. Nee hoor, grapje. [lacht] Natuurlijk ben ik het wel eens met hem. Ik ben gestopt. Ik heb ongeveer zes maanden niet gerookt, en ik ga weer stoppen. Ik ben nu net twee weken weer begonnen. [zucht] het is zo slecht. Maar ik ga er niet meer door. Het is verschrikkelijk slecht. Niet alleen omdat ik een zangeres ben, maar [begint te lachen] het maakt je ook nog eens dood! [hoofd in haar handen] Het is zo slecht. Maar ik stop, ik beloof het! Nog een keer.

Doe het niet nog een keer. Het is slecht voor je.

Joss Stone - vertrouwt Nederob niet helemaal. "Jij woont in Amsterdam, maar hebt nooit gerookt?"

Ik weet het.

Rook jij?

Nee, dat doe ik niet.
Leugenaar.

Nee, echt niet.
Heb je ooit gerookt?

Nee, nooit.
Nooit in je leven?

Ik heb ooit, een of twee keer, wiet gerookt.
Jaaaa ja! Heb je er tabak doorheen gedaan?

Nee.
Jij komt uit Amsterdam. Ik geloof je niet, meneer! [lacht]

Ik rook echt niet!
Ok, vooruit.

Ik drink wel.
Oh Ooooh!! Nee hoor, grapje.

Je moet plezier hebben in het leven. En teveel van iets is nooit goed. Teveel salade is niet goed. [kijkt nonchalant, haalt schouders op] Het is waar.

Plan je nog iets voor je carrière in de komende maanden?
Nee, nee. Dit is het. Ik doe dit, en daarnaast heb ik schoenen gemaakt met Nine West. Ja, dat doe ik. Die schoenen komen deze herfst uit.

Je ontwerpt schoenen?
Ja, het was erg leuk om te doen. Ik werkte samen met Fred, de designer. Hij ontwerpt alle schoenen van Nine West. Hij is zo enig. Hij komt uit Frankrijk. En wederom is het iets totaal anders voor mij. Ik vind het gewoon leuk om dat soort dingen te doen. Dus dat heb ik gedaan, en ik heb daar ook een nummer bij geschreven. Dat nummer heet ‘Back in style’. Ik heb het nummer vorige week opgenomen. Dat staat in de planning. En ik ga een berg beklimmen [onduidelijk 35:40] met mijn moeder en broer. Verder hang ik lekker een beetje thuis, plant ik bloemen. En op dit moment ben ik helemaal bezig met het maken van cupcakes. Om de een of andere reden zit ik daar helemaal in.

Brownies?
Brownies zijn goed, die zijn goed. Maar cupcakes zijn lichter en ‘fluffy’. Je kunt er zo ontzettend veel smaken van maken. Ah! Ik haal daar zoveel plezier uit. Het is nogal raar [lacht] Maar ik vind het leuk ok?

Ik ga je niet veroordelen.
Als je ze zou proberen, zou je begrijpen waarom ik zo lyrisch ben. Ze zijn geweldig!

Ik speel videogames, dus wie ben ik om kritiek te hebben.
Echt waar? Oh, dus je bent er zo’n een. Wat is je favoriete spel?

World of Warcraft. Dat is een spel met elfjes en trollen die je online kunt spelen met andere spelers. Het zou erg verslavend moeten zijn.

Joss Stone - Is helemaal verliefd op haar zelfgemaakte muffins

Er is een spel dat mijn vrienden veel spelen. Ze hebben dan een team van soldaten. En dan proberen de zombies zo op te eten. En die zombies blijven maar komen. Dat is het hele spel. Het enige wat ik dan kan denken is ‘Je hebt ze allemaal gedood. Waarom komen ze dan steeds weer terug? Ze blijven maar komen.’ Dat is het hele spel. Ze vechten voor hun leven. Dat geeft mij een beetje de bibbers, maar hart slaat dan echt op hol. Toen ze het laatst speelden, was het wel of ik een horrorfilm keek en ik niet kon ontsnappen. Ik speel dus niet dat soort games. Ik speel lieve spellen.

Je werkt nu niet aan een album of aan een film. Mis je het zingen dan niet?
Ik zing elke dag, malle! [lacht] Ik heb geen album nodig om te zingen. De schoonheid van muziek zit ‘m in het feit dat je niets nodig hebt om het te doen. Als het in je zit, dan zit het in je. Je hebt geen geld of platencontract nodig, je hebt geen microfoon nodig of wat dan ook. Het enige wat je nodig hebt, is je ziel. En je stem natuurlijk. Ik kan het overal doen. In de kroeg, ik kan het doen in de keuken, onder de douche, in de supermarkt of midden op een plein. Ik kan overal muziek maken, en het hoeft echt niet altijd naar miljoen mensen uitgezonden te worden. Soms is het gewoon voor de mensen die in de kamer aanwezig zijn. Dus nee, ik mis zingen nooit want het gaat ook nooit weg bij mij.

Voor Novum Nieuws heb ik een interview gedaan met Samwise Didier, de grootste designer van Blizzard Entertainment. Ik schuif dan ook niet onder stoelen of banken dat ik een fan ben van ‘World of Warcraft’, en dus moest ik hem ook een paar vragen stellen over die game. Het onderstaande is slechts een deel van het gehele interview met de designer. Samwise Didier is één van de weinige game-ontwikkelaars die zo lang bij hetzelfde bedrijf werkzaam is. Als designer werkte Samwise onder andere aan de Warcraft-serie, en had hij een groot aandeel in de creatie van ‘World of Warcraft’. Op dit moment is het echter topdrukte op het kantoor van Blizzard Entertainment. ‘Starcraft II’ moet namelijk afgerond worden. De designer is die drukte ontvlucht en sprak in Amsterdam over zijn werk aan ‘Starcraft II’.

Voor Warcraft III hebben jullie voor de eerste keer de driedimensionale camera geïntroduceerd. Wat heb je daarvan geleerd en kon je dit gebruiken bij de productie van Starcraft 2?

StarCraft 2 - Vertrouwd, maar wel in een geheel nieuw jasje.

Ik heb geleerd dat sommige dingen door de driedimensionale camera makkelijker worden, terwijl andere dingen juist moeilijker worden. Het ontwikkelen van artwork wordt bijvoorbeeld veel makkelijker. Nu we met een driedimensionale spelwereld werken, hoeven we een personage slechts één keer te ontwerpen en slechts één keer te animeren. Dan kunnen we alles gewoon ronddraaien, en dat is allemaal geanimeerd. In de originele Starcraft werd het artwork voor elke mogelijke hoek ontworpen. Het was namelijk getekend en niet geanimeerd.

Iets dat wat lastiger was om te implementeren, waren bij ‘Warcraft III’ de draken en gryphonriders, en bij ‘Starcraft II’ de banshees en battlecruisers. Met deze vliegende units heb je soms moeite om te bepalen waar ze ongeveer vliegen. Vooral de schaduw is door de camerahoek vaak moeilijk in te schatten. Daar zit dus een leercurve voor designers om in te zien dat je altijd op je ogen kunt vertrouwen. De fans hebben minder moeite gehad om zich aan te passen aan dit nieuwe perspectief. Dat komt denk ik ook doordat driedimensionaal tegenwoordig de standaard is voor videogames. Men heeft meer voorkennis van de werking van driedimensionale perspectieven in games.

Is het werken in een driedimensionale spelwereld voor jou als designer niet veel leuker? Voorheen kwam je conceptart terug in slechts een paar pixels.

Het maken van artwork voor Starcraft 2 was erg leuk om te doen. We konden de personages echt het uiterlijk geven van datgene wat wij in ons hoofd hadden. Dat was dus niet een vaag beeld van 8 pixels met bruin en goudtinten [zoals bij het eerste deel van Starcraft ruim tien jaar geleden].

Wetend dat je ‘Starcraft 2’ maakt voor een grote online e-sports-gemeenschap. Hoe heeft dat het design van de game beïnvloed?

Samwise Didier - Flex! - Blizzard Entertainment Orc-speler flext als een Alliance Night Elf

We hebben vooral de gedachte in ons achterhoofd gehouden dat mensen uit de e-sports-gemeenschap vooral snelle gameplay willen hebben, met helder aangeduide units. Daarnaast moeten de effecten van de gevechten visueel aantrekkelijk zijn, maar niet schermvullend. Het mag de gameplay niet aantasten. Stel we maken een explosie voor een siegetank, dan moet je in gedachte houden dat er waarschijnlijk niet één maar wel tien siegetanks zijn. Dus we moesten die explosies wel mooi maken, maar het mag niet het gehele slagveld beslaan.

Nu we werken met een driedimensionale spelwereld hebben we ook particles geïntroduceerd. Eén explosie is dan geen groot probleem, maar met twintig explosies tegelijkertijd wil je niet dat die particle-systemen de gameplay beïnvloeden. Het spel moet wel soepel blijven draaien. Dus we moesten de particles, explosies en units afstemmen op een zeker minimum. Soms heb je een unit waar je er doorgaans niet zo heel erg veel van hebt, neem een Ultralisk, daar heb je er minder van in vergelijking met Zerglings. Bij de Ultralisk kan je in ieder geval om die reden meer detail in het design verwerken. Zo kunnen er meer polygonen in één unit en is er meer ruimte voor textures en skeletstructuur. We hebben dus echt geprobeerd om dit soort elementen mee te nemen in het design van de game. Dit geldt ook voor de singleplayer. Daar kunnen we veel meer losgaan met textures, polygonen, grafische effecten en animaties om de ervaring intenser te maken.

Ervaar je het ontwerpen van Starcraft II met e-sports in je achterhoofd niet als een beperking van je creativiteit?

Zo zou ik het niet willen noemen. We hebben veel ontwerpers binnen het team die het leuk vinden om dit spel competitief te spelen. We maken dus echt een spel dat we zelf willen spelen. De singleplayer modus laat ons genoeg leuke dingen doen. Het is bijna alsof je aan twee games tegelijk werkt. De verhaalmodus is zo radicaal anders dan de multiplayer modus. Multiplayer is snel en gemeen, terwijl de singleplayer echt een gigantische hoeveelheid verhaal biedt.

World of Warcraft - concept art by Samwise Didier

In de singleplayer mogen we helemaal los gaan met overdreven animaties, gigantische objecten, en bepaalde voertuigen of gebouwen die niet in de multiplayer voorkomen. Daar kunnen we ons als designer artistiek en creatief goed in uiten. We moeten creatief in de multiplayer zijn om zaken er zo vet mogelijk uit te laten zien met zo min mogelijk polygonen en textures. Het is iets totaal anders. Je werkt met bepaalde tools en daar moet je slim mee omgaan. Het zijn dus echt twee manieren van ontwikkelen ook al gebruik je dezelfde designs.

In de screenshots van ‘World of Warcraft: Cataclysm’ zag ik dat er veel meer detail zit in het water dan voorheen. Hoe hebben jullie dit voor elkaar gekregen?

Voor ‘Cataclysm’ weet ik dat men continu bezig is om de technologie hier en daar aan te passen. Zo wordt de grafische kwaliteit steeds meer opgewaardeerd. Toen je ‘World of Warcraft’ voor het eerst speelde, hadden we niet zo heel erg veel lichteffecten op de personages, maar nu gebruiken we voordurend op allerlei personages, objecten en wapens in de game. Zelf werk ik echter niet zoveel aan ‘Cataclysm’.

Werk je helemaal niet meer aan ‘World of Warcraft’?

Ik ben hoofdzakelijk bezig met ‘Starcraft II’, al houd ik me ook bezig met andere projecten. Maar ik zit officieel niet in die teams. Wanneer het World of Warcraft-team mij vraagt om wat artwork te maken dan doe ik dat, maar ik ben niet betrokken bij de dagelijkse werkzaamheden. De artistieke designers werken nu al jaren aan ‘World of Warcraft’ en zij kennen de klappen van de zweep als geen ander. Als zij mij nu iets vragen, is het bijna alsof ze opa vragen om langs te komen voor het eten. Ze kunnen alles zelf, maar blijven overdreven aardig tegen me.

En voor jou persoonlijk. Ligt je voorkeur bij het designen van futuristische voorwerpen, of ben je meer van de fantasy?

Ik denk dat ik beter ben in het ontwerpen van fantasy art. Het is makkelijker voor mij om te doen en daarnaast heb ik natuurlijk langer aan ‘Warcraft’ gewerkt dan welk ander mens in het universum dan ook. Gedurende mijn werkzaamheden aan ‘Starcraft’ begon ik me langzaam maar zeker steeds meer thuis te voelen in het ontwerpen van industriële voorwerpen. Ik ga nu nog twee games in het Starcraft-universum doen en wanneer we daarmee klaar zijn, zal mijn kennis van futuristische voertuigen net zo groot zijn als mijn kennis van fantasy designs. Maar ik denk dat ik uiteindelijk toch beter ben in fantasy.

Ik ben een grote World of Warcraft-fan en heb me altijd afgevraagd welke factie er zou winnen als morgen de stekker uit de spelwereld wordt getrokken?

[lacht] Hopelijk zullen de Pandaren tegen die tijd deel uit maken van het Warcraft-universum. Zij zullen dan ongetwijfeld het sterkst zijn. Ik weet het niet, maar ik denk dat de Horde zou winnen. Ik ben nogal fan van de underdog. Maar misschien moeten de twee coolste rassen van elke factie, de Orcs en de Dwarfs, samen een factie beginnen. Want dan kan je roepen ‘For the Dworcs!’, of ehhh… ‘For the Dorks!’

Door: Robert Hoogendoorn, Novum Nieuws (c)

‘Playing with the fame’ is een reeks artikelen die ik schrijf voor Novum Nieuws over bekende Nederlanders die iets met gamen hebben. Mensen van wie je het misschien niet verwacht, maar die de game-industrie een warm hart toedragen. Ik plaats deze artikelen hier als referentie naar mijn werk voor Novum Nieuws. Neem contact met me op voor meer info. Goed… Sinds begin maart is TMF een kersverse VJ rijker. Tess Milne kwam via de achterdeur binnen en is nu met regelmaat te zien op TMF. Behalve presentatrice is de 22-jarige met Britse roots ook nog eens een fanatiek gamer.

Tess Milne - TMF VJ bij MTV Nederland

Tess Milne is 22 jaar. Klaar met studeren en net begonnen met haar baan bij TMF als presentatrice. Met een grote glimlach en een jeugdig enthousiasme praat ze over alles wat haar interesseert. Mensen denken vaak in hokjes, en wanneer je kijkt naar Tess zou je niet zeggen dat ze een Star Wars-fan en een fervent Harry Potter-lezer is. Haar blonde haar zit als een sierlijke kuif op haar hoofd vast met een knip. Hip gekleed en nippend aan een cappuccino zit ze op het terras. “Eigenlijk ben ik meer een espressomens, na twee van deze zit ik meteen vol.” En zo vliegt ons gesprek van het ene na het andere onderwerp. Al blijven games natuurlijk de hoofdzaak van vandaag.

De eerste kennismaking

‘Fable II’ op de Xbox 360 is momenteel één van haar favoriete games, maar dit is zeker niet de eerste game die ze speelt. Het begon op jonge leeftijd met ‘Red Cat’, een educatief spel van de Nederlandse ontwikkelaar Davilex. Tess kan echter niet stellen dat dit een positieve ervaring voor haar was. “Ik vond het eigenlijk helemaal geen leuk spel. Ik moest het spelen. En alleen de verhaallijn was boeiend. Maar dan kreeg je steeds meer van die vervelende schoolopdrachten.”

Hoewel Tess regelmatig bij leeftijdsgenoten over de vloer kwam om te gamen, wakkerde haar interesse voor games pas weer aan toen ze weer eens ruzie met haar oudere broer had. “Op een gegeven moment kregen we ruzie en wilde ik hem jaloers maken. Ik nam toen mijn spaarpot mee naar de winkel en heb zo’n Xbox gekocht. Toen ben ik teruggegaan [naar huis] en was het echt zo van ‘Ik heb een Xbox. Wij hebben ruzie dus jij mag er echt niet op spelen.’ Echt heel kinderachtig, maar toen had ik dus dat ding op mijn kamer. En zodoende ben ik spelletjes gaan spelen.”

Competitie staat centraal bij Tess. Niet alleen moest ze als het kleine meisje in huis opboksen tegen de grote broer, ook met gamen had ze had gevoel dat ze zich moest bewijzen. Met neefjes die regelmatig over de vloer kwamen om te spelen, moest de jonge Tess wel haar mannetje staan. “Ik heb een soort van bewijsdrang en het is gewoon leuk als je er goed in bent”, zegt ze over haar eigen vaardigheden op de spelcomputer.

Gameverslaving

Tess Milne en Boris v/d Ven - Gamekings op TMF

Tegenwoordig maakt Tess televisie-items voor TMF. Zo werkt Tess sinds kort ook voor het gameprogramma Gamekings van Blammo Media. Met haar drukke werkschema heeft ze geen zeeën van tijd meer om te gamen, maar dat betekent natuurlijk niet dat er helemaal niet meer gespeeld kan worden. “Ik game sowieso één keer per week omdat ik bij Gamekings een item draai. Als ik nu wil gamen dan is dat echt het uitgelezen moment. Hier kan ik soms best naar uitkijken.”

Het leven van Tess bestaat dus absoluut niet uit alleen maar gamen. Het is niets meer dan een leuke bezigheid. Toch maakt de jonge presentatrice zich zorgen over jongeren die teveel gamen. “Ik denk dat het voor sommige mensen zo belangrijk is, dat het een groot deel van hun leven uitmaakt.” Daarmee haakt ze in op een vraagstuk dat al tijden speelt rond het onderwerp games. In Nederland zijn diverse klinieken te vinden die gamers behandelen om van hun gameobsessie af te komen. De schuld ligt echter niet per definitie bij games, denkt Tess. “Het is te gemakkelijk om op die manier het gedrag van de kinderen uit te leggen. Het is de verantwoordelijkheid van de ouders. Als je bang bent dat je kinderen agressief worden van een game, dat laat je ze die games niet spelen. Het zijn gewoon de regels die je stelt.”

Als kind speelde Tess veel buiten, en dat is volgens haar dan ook belangrijk voor kinderen. De creativiteit van kinderen wordt gestimuleerd door in het bos Robin Hood na te doen of door robotten te bouwen of oorlogje te spelen. De TMF-presentatrice is van mening dat deze creativiteit weleens afgestompt kan worden door de ongelooflijke ‘vetheid’ van de huidige games.

Beweging

Het gaat niet eens per definitie om het bewegen van gamers. Tot enkele jaren geleden was er veel angst dat gamers te dik zouden worden omdat ze continu stil zaten. De komst van de Nintendo Wii en de bijbehorende Wii-afstandsbediening hebben hier verandering in gebracht. Sony komt dit najaar ook met een eigen bewegingscontroller, en Microsoft komt met de camera Project Natal. Tess heeft al even gespeeld met Project Natal.

“Ik kan je dit zeggen. Als dat een succes wordt, worden alle gamers superatleten. Na een half uurtje was ik kapot, ik zweette helemaal”, zegt ze over de invloed van Project Natal op gamers. Gelukkig voor haar gaat ‘Fable III’, het vervolg op het door haar zo geliefde ‘Fable II’, ondersteuning bieden aan de bewegingsbesturing voor de Xbox 360. Dat zou de game best wel eens persoonlijker kunnen maken, denkt Tess. Maar gamen moet volgens de presentatrice ook ontspanning zijn, dus heeft ze wel een beetje ‘een dubbel gevoel’ overgehouden aan ‘Project Natal’.

Games en geweld

Tess Milne - TMF VJ bij MTV Nederland

Relaxt gamen is natuurlijk erg prettig. Lekker in je joggingbroek op de bank zitten ‘met tosti’s en veel ketchup’ en de controller in je hand. Soms is gamen plotseling niet zo rustgevend meer. Het kan namelijk ook best een frustrerende ervaring zijn. Tess herkent dit gevoel wel: “Als het gewoon keer op keer niet lukt, dan word ik gewoon ‘mad’. Dan ligt het aan het spel en kan ik echt gek worden. Dat je dan steeds het monster bijna verslagen hebt, maar toch op het laatste moment doodgaat.”

Ze heeft dan ook wel eens een controller weggegooid, maar er nooit eentje ‘kapot gemaakt’. En als ze een keer boos is, dan loopt ze gewoon even de kamer uit om een luchtje te scheppen. Daarna kan ze ‘weer fresh beginnen’. De 22-jarige presentatrice heeft bovendien niet veel geduld. Boekjes doorlezen alvorens ze een game gaat spelen, daar doet ze dan ook niet aan. Gewoon die disc er in en spelen maar.

Voor agressie door videogames heeft Tess, ondanks haar eigen ervaringen, geen begrip. Gewelddadige excessen in Amerikaanse scholen en niet te lang geleden nog in Duitsland worden geregeld in verband gebracht met games. Dat is volgens Tess geen juiste conclusie. “Er is een andere oorzaak,” denkt Tess. “Er is iets mis in het hoofd van zo’n persoon.” De presentatrice vermoedt dat er best een verband kan zijn tussen bijvoorbeeld sociaal geïsoleerde personen en een game-verslaving. Maar de reden dat iemand vlucht in het gamen, ligt niet bij de games zelf. “Ik kan me wel voorstellen dat iemand die niet helemaal goed in zijn hoofd is, rare ideeën overhoudt van het gamen.”

Mijn koffie is op. Ik luister, ik observeer. Tess Milne is een bijzondere verschijning. Enthousiast over haar nieuwe baan bij TMF, vrolijk, hip gekleed, een gamer en daardoor toch een beetje een nerd. Ondertussen praten we rustig verder. De gevechten van het steeds populairder wordende UFC – Ultimate Fighting Championship – noemt ze ‘knuffelen op de grond’, en ondertussen praat ze over haar McDonalds-dip en geeft ze als tip dat ik vis moet halen op de Albert Cuyp om die vervolgens lekker te vullen met kruiden en citroen. “Eten…”, zegt ze met een serieuze frons op haar voorhoofd. “Eten is misschien wel het lekkerste van het leven.”

‘Sonic The Hedgehog 4: Episode 1’ betekent een revival van de tweedimensionale avonturen zoals we deze hebben achtergelaten op de Sega Megadrive. Waarom deze keuze?

Takashi Iizuka san - producer van Sonic The Hedgehog 4

Sinds de release van ‘Sonic Adventure’ in 1999 is de Sonic-serie ontwikkeld naar een driedimensionale game waarin verschillende en dynamische gameplay-elementen naar voren zijn gekomen. Daarnaast zijn ook de tweedimensionale titels, waaronder ‘Sonic Advance’ en ‘Sonic Rush’, ontwikkeld naar een game met meer diversiteit in actie. Aan de andere kant is er een vraag naar de simpele en plezierige gameplay van de vroegere serie. Daarom zijn we begonnen met de creatie van ‘Sonic 4’ door de originele karakteristieke eigenschappen van de klassieke serie opnieuw te omarmen. De liefde van oude fans wordt aangewakkerd, en nieuwe fans kunnen het voor het eerst gaan ontdekken.

‘Sonic 4’ ziet er echt uit als de ouderwetse Sonic waar iedereen zo gek op is. Ben je niet bang dat de gameplay van de oude Sonic-games te ouderwets is voor de moderne gamer?

Veel mensen genieten nog steeds van klassieke games die beschikbaar worden gesteld via online distributiekanalen als de Nintendo Wii Virtual Console en de Xbox Live Arcade op de Xbox 360. We geloven echt dat het gevoel van snelheid en de typische gameplay van de klassieke titels nog steeds iets is waar moderne gamers van kunnen genieten.

Wat voor veranderingen heb je doorgevoerd in de gameplay van ‘Sonic 4’ opdat het geschikt is voor de moderne gamer?

Wanneer je kijkt naar de basiselementen van de gameplay, dan hebben we eigenlijk niets nieuws toegevoegd. Alleen de ‘homing attack’ is erbij gekomen. Deze feature werd voor het eerst geïntroduceerd in ‘Sonic Adventure’ (1999). Op deze manier willen we duidelijk differentiëren van de andere Sonic-series. Wel hebben we enkele andere uitdagingen voorbij zien komen. Zo is de game vormgegeven met behulp van door de computer gegenereerde art. Hiermee worden de HD-beelden omgebouwd. Door dit te doen, kunnen we de spelers voorzien van een mooie spelwereld dat ook op grote schermen er nog goed uitziet, ondanks het simpele gamedesign. Daarnaast zullen we de versies die verspreid worden via WiiWare en de Playstation 3 voorzien van ‘motion controls’.

De nieuwe Sonic-game wordt episodisch. Dit suggereert de betrokkenheid van een uitgebreide verhaallijn. Kan je ons hier iets meer over vertellen?

We ontwikkelen de eerste episode op zo’n manier dat gamers die Sonic voor het eerst spelen, het spel makkelijk kunnen spelen. De gameplay staat centraal. Eigenlijk valt dit te vergelijken met de manier waarop de eerste Sonic-game gespeeld werd. Over de volgende episodes kunnen we nu nog niet praten.

Maar hoe ga je de overgang tussen de verschillende episodes dan maken? Wat gebruik je precies als cliffhanger?

We willen dat onze spelers kunnen genieten van het einde van een game. Je zult dus nog even geduld moeten hebben alvorens je hier een antwoord op krijgt.

Laten we er eens vanuit gaan dat ‘Sonic 4’ een succes wordt. Hoe kijk je dan terug op de ontwikkeling van Sonic-games in de afgelopen tien jaar?

Sinds de komst van ‘Sonic the Hedgehog’ in 1991 hebben we altijd getracht om Sonic te laten evolueren. De gameplay moest met zijn tijd meegaan. Met ‘Sonic 4’ zien we dit proces van evolutie terug. We denken dat de game vele gamers en fans van Sonic zal kunnen behagen.

Veel games maken tegenwoordig gebruik van online spelmodi. Zal ‘Sonic 4’ een online modus kennen, bijvoorbeeld ‘speed runs’?

Sonic The Hedgehog 4 - screenshot - De klassieke Sonic in een HD-jasje

Met deze game wilden we geen online battles introduceren. We wilden het spel zo simpel mogelijk houden. Wel hebben we ‘online ranglijsten’ geïmplementeerd. Zo kunnen fans van overal ter wereld op die manier met elkaar de competitie aangaan.

Recentelijk bracht Sega de Nintendo DS-game ‘Sonic Classic Collection’ uit op de Nintendo DS. Is het raar om te denken dat dit spel eigenlijk een onderdeel is van de promotie van ‘Sonic The Hedgehog 4’?

‘Sonic Classic Collection’ is een exclusieve game voor de Nintendo DS en heeft geen direct connectie met ‘Sonic 4’ voor de Wii, Playstation 3 en Xbox 360. Datgene wat ons motiveerde om deze twee titels te produceren, is wellicht identiek. De klassieke serie is immers nog altijd zeer geliefd bij de fans.

Welk distributiekanaal vind je het meest interessante voor ‘Sonic 4’, Xbox Live Arcade, Playstation Store of het WiiWare-kanaal?

Elk van deze online winkels en hun respectievelijke toekomst is erg interessant in mijn ogen. Ik verwacht dan ook veel van ze. We willen met ‘Sonic 4’ bijdragen aan deze online markt, en we denken dat deze markt zal drastisch zal ontwikkelen omdat consumenten nieuwe games direct vanuit hun luie stoel kunnen downloaden naar hun spelcomputers.